Het is een doorsnee maandagmiddag, en mijn werkdag lijkt een dag als elke andere. We hebben met ons team een workshop ‘verbindende communicatie’. Leerzaam? Absoluut. Elke workshop of themamiddag leert mij, zonder uitzondering, nieuwe dingen. En zonder uitzondering stijgt mijn enthousiasme tijdens de workshop, ik vind het altijd superfijn om nieuwe inzichten te krijgen, en nieuwe dingen te leren. Noem het vreemd maar daar word ik net zo blij van als een kind in een snoepwinkel.

De middag vraagt om een interactieve inbreng.We krijgen een vraag voorgelegd en bij mij raakt de vraag direct een snaar. ‘Als je niet voor dit vak gekozen zou hebben, wat was je dan geworden’? 

Ik denk terug aan vroeger, ik was zestien en had absoluut geen idee welke richting ik op wilde. Wat was ik jong en wat wist ik nou van het leven. Wat was ik een onnozel kind toen, denk ik weleens. Ik was geen studiebol, leerde niet heel makkelijk. Ik was vooral een hele onzekere, onhandige puber die zichzelf nog niet zo goed kende. ‘Ga jij de gezondheidszorg maar in’ zei mijn vader en dus deed ik dat. We zochten een school, ik ging van start en haalde prachtige cijfers. ‘Ga jij maar een stap hoger’ zeiden mijn leraren, jij kan meer dan dit’. En dus deed ik dat en haalde vervolgens mijn diploma. Ik durfde niet van het schrijverschap te dromen, overtuigd dat het voor mij te hoog gegrepen was. Ik bewonderde echte schrijvers vanuit de verte en richtte me op mijn werk.

Kinderen

De jaren vlogen voorbij, ik kreeg een gezin en werkte in de avonden, nachten en weekenden als mijn man thuis was voor de kinderen. En omdat ik na de geboorte van onze oudste ernstig ziek werd, durfden we daarna nog maar voor één kindje erbij te kiezen. Na de geboorte van onze jongste was het klaar. Twee gezonde kinderen en een moeder in remissie, meer rijkdom hadden we op dat moment niet nodig. Maar ik droomde van een tafel vol, zes kinderen leek me oprecht prachtig.

Elke avond las ik onze twee meiden voor, twee van die rozige meisjes in mijn armen die slaperig leurden om nog één verhaaltje, er is weinig meer vertederend dan dat. Tijdens elke familiebijeenkomst kreeg ik altijd de baby’s in mijn handen gedrukt, even fijn bij tante Cynt. De rest van de dag was ik zoet. Sussend, wiegend en knuffelend met het kleine grut, ik krijg er tot op heden nooit genoeg van.

Die ene vraag tijdens die workshop riep direct dat gevoel bij me op. Werken met kinderen of schrijver zijn. Beide zou ik geweldig vinden. Nu onze meiden volwassen zijn, heb ik meer tijd en ruimte voor andere dingen. Wie weet schrijf ik ooit nog eens een kinderboek, een ultieme combinatie zou dat zijn. Durven dromen, eindelijk doe ik het.

Ik ben een ochtendmens, altijd al geweest eigenlijk, voor zover ik me kan herinneren. Die vroege ochtenduren waar de belofte voor een nieuwe prachtige dag in besloten ligt, voor mij is dat met voorsprong het mooiste moment. Een ontspannen rondje hardlopen terwijl de wereld nog slaapt of heerlijk de nacht over zien gaan in de dag, ik vind het magisch.

Vanmorgen las ik er nog een leuk artikel over, over ochtend en avondmensen. En dan met name die terugkerende vraag of avondmensen ochtendmensen kunnen worden of dat die voorkeur in je genen gestempeld staat. Ik vind dat het menselijk lichaam verbazingwekkend in elkaar zit. Al die verschillende cellen die met elkaar corresponderen, ik kan niet anders dan me erover verwonderen. Over onze curieuze biologische klok bijvoorbeeld en de hardnekkige standvastige werking ervan. In het artikel werd wetenschappelijk onderzoek aangehaald ten aanzien van slaapritmes en de invloed van ochtendlicht op de aanmaak van melatonine. Want dat ochtendlicht blijkt van avondmensen meer een ochtendmens te maken. Razend interessant hoe dat werkt.

In ons gezin zijn we overduidelijk verdeeld en dat vind ik an sich al bijzonder. In de jaren dat onze meiden nog meisjes waren wekten ze ons op onmogelijk vroege tijden en dan met name onze oudste. Onze jongste werd geboren als een avondmens en dat is ze nog steeds. Waar onze oudste altijd gezellig vroeg was zaten we tijdens onze vakanties altijd te wachten tot onze jongste besloten had uit haar slaapzak te kruipen. Vaak met een bezweet koppie, omdat het in die tent al om te smoren was inmiddels, kwam ze voorzichtig tevoorschijn terwijl de rest van de familie tippend van ongeduld zat te wachten om naar strand, zwembad of wat dan ook te gaan. Niet fijn voor dat kleine blonde hummeltje die eerst echt een poosje rustig wakker wilde worden maar daar maar zelden echt de tijd voor kreeg.

En waar de ritmes van ons gezin overdag volledig gelijk liepen begonnen de slaapritmes van ons gezin, naarmate onze meiden ouder werd, steeds verder uit elkaar te liggen. Onze jongste draait nu echt volledig mee in het vroege dagritme van onze maatschappij, elke dag op tijd uit bed voor studie en werk, maar het blijft voor haar een uitdaging als die wekker gaat. Terwijl wij tweetjes, haar pap en mam, elke dag vaak voor half zes klaarwakker zijn, voor onze wekker begint te gillen. Het is wetenschappelijk bewezen dat het niet in de genen gestempeld staat of je een ochtend of een avondmens bent. Maar stiekem geloof ik toch zeker ook dat aanleg en persoonlijke voorkeur er iets mee te maken heeft.

Want uit je warme bed rollen heel vroeg in de ochtend, sommigen van ons wennen daar gewoon echt nooit aan.

De Heemskerkse kermis. Ik kan niet uitleggen hoe bijzonder het is, dat moet je zelf ervaren. Het is maar drie dagen, maar ik vind het het leukste feestje ooit. En ik ben niet de enige, bijna heel #Heemskerk vind dat.

Voor iedereen die onze kermis nooit heeft meegemaakt, kijkt bij zo’n eerste keer vaak zijn ogen uit. Al die mensen die over straat slierten, plaskruizen op elke straathoek en rijen vol mensen voor de toiletwagens. (de dames kunnen nog steeds niet gratis plassen, wat een schande op zich is, maar dat terzijde)

Gedurende de dag stromen de stoepen en de rotonde midden in ons mooie dorp vol. Dat deel van het dorp wordt, naarmate de kermis vordert, steeds glibberiger. Door alle snack-en patatresten 😉 En ook dat is traditie. Op de dag van de paardenkoers galmt het ‘1,2,3 start’ door de straten, er hangt een geweldige sfeer en de bouwwerken langs de baan worden elk jaar leuker. Klikobakken vol bier worden naar de koers gesleept.

Heemskerk

De biertenten staan onveranderlijk stampvol en hebben allemaal hun eigen muziek.

Ik kan me mijn allereerste kermis nog goed herinneren. De tenten stonden toen nog op hun oude plek, op een groot parkeerterrein dat nu volgebouwd is, en er werd volop gedanst en gedronken. In de tent stonden biertafels en aan het eind stond één wc-wagen. ( ja echt, en dat was voldoende) De zijkanten van de tent stonden open, en daar zaten groepjes mensen te kletsen en te drinken.

Ik had mezelf opgetut en had mijn nieuwe fluwelen schoentjes aan. Volkomen kansloos natuurlijk, op die slappe dingen kermis vieren, maar wist ik veel. Die schoenen kon ik daarna wel weggooien, de gespen stonden diep in mijn voeten gegraveerd door al het gestamp op mijn voeten.

Ik krijg nog steeds kippenvel bij de gedachte. Au 🙂

We dronken bier uit echte glazen, in plaats van uit plastic bekers, en soms vlogen er bevroren kippen of zakken meel door de lucht. Ik was compleet verloren, wat een feest.

Ik miste daarna nog maar zelden een kermis.

Buiten voor de tent stonden groepjes mensen die een rondje door het dorp liepen om naar het feestgedruis te kijken. Mijn ouders vonden dat ook geweldig en ik ging altijd even gedag zeggen.

Dat zou nu niet meer kunnen, in de drukte zou ik ze niet meer tegenkomen. Nu staan de straten afgetopt met mensen.

Wat al die jaren is gebleven is het feestje. Gemoedelijk. Al die Heemskerkers die samen een mooi volksfeest willen vieren, die samen dansen en zingen.

En een tikkie teveel drinken hier en daar 😉

Sommige mensen zie je maar één keer per jaar, alleen tijdens die dagen, en het blijft leuk om die lading oude bekenden tegen te komen. Samen een biertje drinken, en uitgebreid bijkletsen. Ik sta al te trappelen om er dit jaar weer een mooi feestje van te maken!

Eén brok emotie was ik, toen ik voor het eerst werd voorgesteld aan de familie van mijn vriendje. In dit specifieke geval werd ik voorgesteld aan de favoriete oom van mijn vriendje.

Dat vriendje dat later mijn echtgenoot werd.

Peet woonde in Haarlem met zijn gezin, in een prachtig grachtenpand boven zijn eigen kapperszaak. Met de zenuwen gierend door mijn lijf stapte ik voor hun huis uit de auto. Een blond jochie brulde half uit een raam hangend’ hey pap, het is een blonde’ terwijl hij naar ons wees. Acuut schoot ik in de lach, van het enthousiasme van Peet zijn enige zoon. Al na-grinnikend viel er al een hoop spanning van me af.

Die eerste indruk, van die drie mensen bij elkaar, voelde meteen goed. We aten allerlei mysterieuze dingen die avond, waar ik van mijn leven nog nooit van had gehoord. En ik kreeg een rondleiding door dat schitterende familiehuis, dat warmte en gezelligheid uitstraalde. Sinds die eerste dag was ik altijd welkom.

Peet en ik, we vonden elkaar goed volk.

Jaren gingen voorbij, en dat blonde jochie kwam regelmatig een weekeind bij ons logeren. Een weekeind vol Arnold Schwarzenegger- films en broodjes frikandel. Hoeveel ik ook voorstelde, iets anders wilde hij niet. Niet ontbijten, niet douchen, en ‘hoezo tandenpoetsen’, hij wilde alleen maar samen met ons films kijken.

Peet moest altijd heel erg zijn best doen om hem op zondagmiddag mee naar huis te krijgen. Ik hielp eens een zomer bij Peet in de kapperszaak, en zij kwamen vol enthousiasme op onze de bruiloft. We leefden ons leven dat heerlijk voortkabbelde.

Tot dat kleine jochie, inmiddels volwassen geworden, ons opbelde met een stem vol verdriet. Peet was ziek, ernstig ziek. Naast de lange werkdagen was hij fulltime levensgenieter en enthousiast vogelspotter, hij genoot volop van elke dag. Peet had al zoveel gevechten geleverd in zijn leven, en al zoveel verdriet overwonnen. Nu stond hij voor de grootste uitdaging ooit, en wij hoopten met heel ons hart op goed nieuws.

Emotie

Lieve Peet, met die bos wild haar waar hij constant doorheen zat te woelen en die eeuwige peuk tussen zijn vingers. Peet, met zijn oprechte interesse en die altijd blij was om je te zien. Lieve Peet, bij wie ik me altijd zo welkom voelde, en die dat waardeloze gevecht niet kon winnen.

Met ons hart zwaar van verdriet namen we veel te vroeg afscheid van hem.

Op zomaar een vrijdagavond, terwijl we het weekeind inluiden met een wijntje en mooie muziek, klinkt Ramses Shaffy uit de boxen. We grijnzen naar elkaar, de liefste en ik. Dat nummer staat voor ons synoniem aan Peet, en zeker bij dit nummer is hij altijd in onze gedachten.

‘Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan’ zingt Ramses. ‘Laat me, ik heb ’t altijd zo gedaan’.

Het is fijn, om even aan hem te denken. Ook al doen we dat regelmatig, deze muziek roept toch altijd wat extra gevoel op en veel mooie herinneringen. Ik zing mee, vals als een kraai, als altijd, maar het maakt het moment er niet minder mooi van. Weemoedig denken we terug aan toen, wat zijn er inmiddels al veel jaren verstreken.

Lieve Peet, konden we nog maar even…….ik mis je.