Schrijfwerk - Pagina 27 van 75

Geheimpje

Tijdens onze reizen kampeerden we op hele bijzondere plekken. Soms noodgedwongen op een vijsterrenresort( niks voor mij), soms in de appelboomgaard in iemands achtertuin( ja echt!)

Op de momenten dat we wanhopig werden en echt niks dachten te vinden was daar altijd wel weer een fijne plek. En heel eerlijk, als de paniek hoog is voelt een echte vondst nog vele malen leuker. Als we ergens door een verlaten landschap rijden en ineens pareltje vinden zit ik oprecht te tippen in mijn stoel.

Vanzelfsprekend helpt het weer mee qua beleving van die kampeerplek, maar een hartelijk welkom en een beetje behulpzaamheid scoort bij mij direct extra punten. Soms stonden we op een municipal met oogstrelend uitzicht fijner dan bij een vijfsterrenkampeerfabriek. De toon maakt de muziek en dat veranderd eigenlijk nooit.

Vanmorgen verlieten we dat fijne plekje in de Ardèche. Ik wordt er altijd wat weemoedig van, om het weer achter me te laten. Toch is naar huis gaan echt geen straf en deze keer besloten we er nog een toeristische route aan vast te knopen. Als cadeautje voor onszelf.

Schoonheid

Uur na uur reden we binnendoor, genoten we van alles wat zo prachtig is aan Frankrijk. Weidse uitzichten, romantische boerderijen en zoete dorpjes. Ik zat te smelten in mijn stoel en was spontaan een huis aan het uitzoeken. Natuurlijk weer op slag verliefd 🙂 We doen het niet hoor maar ervan dromen is altijd zo fijn.

In de Morvan vonden we aan het eind van de middag weer een absolute schoonheid. Een hele kleinschalige camping maar met alles wat wij zoeken 😉 Rust, groen en een plek om te plompen als het heet is. Hij puilt werkelijk uit van de charme deze. Een paar keer per week kan je hier zelfs uit eten, wij hebben onze laatste avond absoluut gesmikkeld. De camping is zelfs zo leuk dat ik met onze kampeerbuurman afsprak om hem lekker met niemand te delen. Deze parel houden we fijn geheim.

We blijven hier nog een extra nachtje, in dit ‘petit paradis’. Nog een nachtje langer van dat hele fijne Frankrijk genieten. A bientôt!

Japie, reïncarnated

Voor iedereen die weleens met mij meeleest kent mijn gevecht met sprinkhanen in Frankrijk. Er is zelfs weleens geopperd dat die sprinkhanen een collectief brein hebben en elkaar inseinen om mij het leven zuur te maken. Hoe het ook zij: ik dacht het oprecht afgerond te hebben. De waarheid is echter huiveringwekkender.

Momenteel zijn we weer op ons favoriete plekje in Frankrijk. De zon schijnt, we zwemmen wat en doen eens een tukje in de schaduw. Niks moet, alles mag. En het barst hier spontaan van de braam sprinkhanen. We komen hier al jaren en het is de eerste keer dat ik ze tegen het vege lijf loop. Ze zijn groot, bruin en geniepig.

We vinden ze vroeg in de ochtend op onze ‘peddelluchtbedjes’, midden op de tafel en de liefste vond een geplette onder de handdoek in zijn stoel ( oprecht sorry!) Liefdevol verdrijven we ze naar waar ze horen, ver buiten ons franse kampementje 🙂

Kruipen

Gister voelde de liefste iets over zijn rug lopen middenin de nacht. ‘Ik was het echt niet’ zei ik onschuldig met mijn wimpers knipperend. We onderwierpen ons bed vervolgens aan een minutieus onderzoek, beelden van James Bond-achtige vogelspinnen terroriseerden mijn netvlies. Niets gevonden, vanzelfsprekend niet.

Vannacht kroop ik heerlijk knus onder mijn dekbedje. Het koelt ’s nachts goed af dus ik kon fijn diep wegduiken. Mijn eerste slaaproes had me bijna te pakken toen ik iets over mijn voeten voelde kruipen. Met een gil schoot ik overeind, sloeg de dekens open en knipte het licht aan. Op de rand van mijn voeteind zat hij heel relaxed te zijn. Hij knipoogde zelfs brutaal naar me alsof hij zeggen wilde: Honey, i’m back!

Die hele familie sprinkhaan heeft gewoon de pik op mij.

Met een ferme zwaai gooide de liefste hem van mijn voeteneind. ‘Opzouten Japie, er is geen plek voor jou in deze herberg’. De rest van de nacht heb ik bijzonder weinig geslapen, ik voelde overal Japie’s kriebelen 😉 Muggen die boven je hoofd zoemen als je wil slapen, ineens vind ik ze zo beroerd nog niet.

Vakantiegevoel

Vakantie is voor mij niets moeten, ik laat me graag verrassen door wat de dag brengt. En soms brengt ie niks, en dat is prima. Ik zwem wat, doe eens een tukkie en laat mijn dagelijkse tempo vertragen. De liefste en ik smeden nieuwe plannetjes, bespreken onze financiële situatie en stemmen onze golflengtes weer op elkaar af. We lachen, kletsen en genieten van elkaar. Af en toe zoeken we een dorpje op en wandelen we langs de meanderende straatjes vol met dat echte franse.

Ik ben er verliefd op geworden, de afgelopen jaren, op Frankrijk.

Tijdens deze vakantie keek ik ook achterom. Op mijn boek ‘Zorgliefde‘ die in mei van dit jaar uitkwam, op dat eigen bedrijf dat ik startte en die ik ‘Caat Kordaat’ noemde en op alles wat er nog staat te gebeuren. Mijn tweede boek ziet binnenkort het levenslicht en ik ben nu nog druk aan het herschrijven (razend spannend)

Vertragen

Naast mijn andere opdrachtgevers ben ik sinds deze maand ook vaste columnist geworden voor Carend en in oktober mag ik meeschrijven aan een verpleegkundige leerlijn. Mijn schrijvershobby begint lichtelijk uit de bocht te vliegen.

Maar het geeft ladingen energie. Zolang ik alles kan blijven combineren met mijn baan ga ik er vol voor. Een jaar geleden had ik niet gedacht dat ik hier nu zou staan, op dit punt, en ik ben oprecht dankbaar voor alles wat er op mijn pad is gekomen. Natuurlijk heb ik er zelf hard voor gewerkt maar dat is geen garantie, niet alles lukt omdat je er toevallig hard voor werkt.

Met mijn voetjes heerlijk koel in de rivier de Ardèche en met die zuidelijke zon nog vol op mijn bol geniet ik van een week ‘even helemaal niets’.

Koos

Zorgen voor iemand van je eigen leeftijd confronteert dubbel, en ik krijg er altijd kippenvel van. Zeker als diegene een stempel als inoperabel en uitbehandeld heeft gekregen. Koos woonde in een minuscuul bovenhuisje, met een krakende smalle trap en een piepklein balkonnetje. Maar deze plek omvatte alles waar hij hartstochtelijk om gaf en alleen hier wilde hij sterven.

Ik kan me onze eerste kennismaking nog goed herinneren. Koos en ik bleken een aantal gemeenschappelijke kennissen te hebben, zoals dat vaak gaat in een dorp bij leeftijdsgenoten. De rest van onze levens lagen echter mijlenver uit elkaar. Ik was in de bloei van mijn leven, hij was de zijne aan het afronden. Hij leek zelfs niet eens meer op de foto’s die een jaar eerder van hem waren genomen. 48 jaar en zijn einde was in zicht.

Steeds als ik als ik hem vroeg naar de pijn die hij voelde, ontweek hij mijn blik. ‘Het gaat nog best’ was zijn standaard antwoord. Hij moet vreselijke pijnen hebben gehad. Tijdens een avonddienst, toen ik hem wederom diezelfde vraag stelde, begon hij te huilen. Koos was bang. Niet voor zijn naderende dood, daar was hij klaar voor zei hij, maar hij was bang dat hij niet lang genoeg zou leven om het voor zijn vriendin goed te kunnen regelen. Ze hadden elkaar pas op latere leeftijd leren kennen, waren niet getrouwd en zij had op dat moment geen baan. Zodra hij was overleden zou er financieel een gat vallen en kon zij het niet meer rondbreien.

Naast rouwen over zijn dood zou ze nog veel meer ellende op haar bord krijgen.

Dus worstelde hij zich door zijn dagen en verbeet hij de pijn, in de hoop dat er de volgende dag een oplossing voor dat dilemma zou zijn.

Hij hield zich vast aan het leven voor zijn geliefde.

Leven

Met zijn hand in de mijne liet ik hem praten en alle wanhoop stroomde tevoorschijn. Ik probeerde mee te denken en hoopte oprecht dat de ideeën en hulplijnen die ik opperde het verschil konden maken. Het brak mijn hart dat hij zoveel bijkomende stress ervaarde tijdens dat laatste stukje leven. Het deed me meer dan ooit beseffen dat het oneerlijk verdeeld is in de wereld.

Als door een wonder vond zijn meisje nog diezelfde week een nieuwe baan en kon hij eindelijk toestemming geven voor de pijnbestrijding. Hij vroeg aan mij of ik langs wilde komen om het op te starten. Natuurlijk wilde ik dat. Ik zag met eigen ogen de enorme verlichting die het hem gaf op zijn gezicht. Eindelijk kon hij zich overgeven aan het loslaten van zijn leven, hij had zijn gestelde doel bereikt. Amper twee dagen later overleed hij, in zijn eigen dierbare huisje.

Lieve Koos, wat vond ik jou een machtig mooi mens.

Over veel van die lieverds waar ik voor zorgde schreef ik, en al die schrijfsels goot ik in een prachtig boek. https://www.uitjeervaring.nl/zorgliefde.html

Nieuwe ontdekking

Frankrijk kent een ongekende hoeveelheid campings, en om daar de fijnste plekjes tussenuit te filteren is een bezigheid die ik maanden vol zou kunnen houden. Helaas heb ik niet zoveel vrije dagen 😉

Afgelopen zaterdag reden we dat mooie Frankrijk weer in, terwijl we gevoelsmatig nog maar kort in de auto zaten. Ik gok dat het komt omdat mijn hoofd nog zo heerlijk na gonste van die fijne kermis die ik net achter de rug had. Rond een uur of twee wilden we eigenlijk wel stoppen, we hadden inmiddels meer dan genoeg tijd in die auto gezeten. En dan is het hoog tijd voor ‘Chef de Fourrage’ ( c’est moi) om weer een leuke overnachtingsplek te vinden.

Ik googelde lukraak wat naar campings in de directe omgeving, las wat reviews en vertrouwde op mijn onderbuikgevoel. Bij deze camping voelde het allemaal goed. Ondanks een aantal negatieve commentaren op het internet. Maar zij mopperden over zaken die ik niet belangrijk vind dus ik gokte dat het wel goed zou komen.

Plaatje

Persoonlijk vind ik de camping een plaatje.

Prachtige oude imposante bomen stonden verspreid over knusse veldjes, de plekken waren ruim en het zag er overal verzorgd uit. Het chateau raakt van binnen wellicht hier en daar wat in verval maar dat geeft ook charme. Alle gebouwen eromheen ademden sfeer en ambiance, en als je kampeert is het altijd lekker om naar iets moois te kijken.

Er is een winkel, een bar, en er zijn meerdere zwembaden op deze camping. Het sanitair was prima in orde en er is voor kleintjes wat te spelen. Je loopt zo de velden vol goudgele maiskolven in, langs meanderende straatjes van het nabije minuscule dorpje of even naar de sâone. Wat mij betreft scoort deze camping een dikke, vette voldoende. De volgende ochtend gingen wij weer fijn verder met onze franse ontdekkingstocht, gelukkig hebben we de foto’s nog 🙂

Bonnefooi

Op de bonnefooi reizen heeft me de afgelopen jaren ladingen aan mooiigheid opgeleverd, een enkele uitzondering daargelaten. Gelukkig ben ik snel tevreden. Mijn ‘wat ik wens op vakantie’ lijstje is maar kort.

Net als in het dagelijks leven, ook daar is mijn ‘wat ik wil’ te overzien.

Ik heb geen kasten vol kleren, schoenen of tassen. Hippe gadgets zijn aan mij niet besteed en groot, groter, grootst gaat aan mij voorbij. Al wat ik verlang dat heb ik al. Ruimschoots zelfs. Al dat dure spul is trouwens ook razend kwetsbaar en ik vind het meestal gedoe. Sommigen mensen noemen me daarom truttig of ouderwets, ik noem het eenvoudig. Wat heb je nou echt nodig.

Zon

Ook het reizen gaat eenvoudig, met dat VW camperbusje, ik kan niet veel meenemen en dat bevalt me prima. Tijdens mijn vakantie loop ik meestal in een korte spijkerbroekje, in mijn bikini of dat ene luchtige jurkje. Ik ga zelden uit eten, zoek geen terrasjes op en spectaculaire bezienswaardigheden zijn aan mij niet besteed. In de ochtend zwem ik wat, schrijf een stukje en studder door de dag. Niks moet en dat vind ik meer dan geweldig.

Vanmorgen vroeg waren de zon en ik alle twee vroeg wakker, we glimlachten naar elkaar en hij knipoogde. Op mijn gemak rommelde ik door meanderende straatjes, de nevel hield de velden nog liefkozend in zijn armen en het was zo stil. Ik hoop oprecht dat ik er altijd oog voor houd, voor de schoonheid van alles dat er om me heen is.

Laat mij maar mooi eenvoudig zijn, dat bevalt me prima.

Nagenieten

Mijn hoofd gonst nog van zaligheid. Ondanks dat de nacht een tikkie te kort was en lichtelijk onrustig, overheerst dat heerlijke voldane. Ons volksfeest was als vanouds, met een flink scheutje extra.

Ogenschijnlijk heb ik iets gezaaid, ergens in de jaren hiervoor. Hoe en wanneer ik dat heb gedaan, ik heb werkelijk geen idee. Maar ik heb volop mogen oogsten de afgelopen dagen. Mijn kermis was een aaneenschakeling van liefde. Ik heb vastgehouden en ontmoet en het voelde zelden zo fijn als het de afgelopen dagen voelde. Alle foto’s die zijn genomen beamen het, want op allemaal sta ik te stralen.

Stralen

Ik weet het heus, ik houd nou eenmaal van een goed feestje, maar deze was wel drie punt nul hoor. Elke dag heb ik ruim tien kilometer gedanst en ik knuffelde me helemaal scheel, ik gok ook een ruime tien kilometer 😉 En al mijn knuffels werden stuk voor stuk vol enthousiasme ontvangen. Kom maar door Cynt 🙂 Vanmorgen om 5 uur zat ik in de auto. Een tikkie verkreukeld nog, met een kop zwarte koffie in mijn handen. En met een hart vol en zwaar van alles wat ik mocht ontvangen.

Ik heb nu al heimwee.

De zon kwam adembenemend op terwijl wij richting het zuiden reden. Al dat natuurschoon maakt je stil en nederig, net als al die lieverds die ik tegenkwam de afgelopen dagen. De komende weken ga ik al die beelden nog eens uitgebreid in mijn hoofd afspelen. Wat een rijkdom!

Slachtoffer

Ze is oud en kwetsbaar, en slachtoffer van een oplichter. Ik voel verdriet als ik haar verhaal hoor. Langer thuis blijven wonen is een mooi streven, maar de wereld veranderd mee. De ondersteuning aan huis moet met minder mensen onder steeds meer mensen worden verdeeld. Dat die optelsom niet kloppend kan worden gemaakt snapt zelfs een kind.

Hij had er keurig uitgezien zei ze, netjes in het pak. Charmant en voorkomend. En toen ze vertelde dat ze haar bankpasjes niet zelf in huis had maar dat haar kinderen die voor haar bewaren, maakte hij haar wijs dat haar sieraden ook veilig moesten worden opgeborgen.

Karma

Ze was overrompeld. Nog maar net wakker en met een brein dat haar met enige regelmaat volledig in de war maakt, geloofde ze wat deze man haar wijsmaakte. Alles wat ook maar enigszins van waarde was stopte ze in zijn handen. Dierbare sieraden van haar ouders, de trouwring van haar overleden echtgenoot, en andere kostbaarheden die maar weinig met geld te maken hebben.

Kleinoden met een historie en een verhaal. Hij ontnam haar zoveel meer dan de waarde van wat goud.

Nu voelt ze zich niet meer veilig in haar eigen huis. Elke zorgverlener wordt met wantrouwen bekeken en vaak doet ze de deur niet meer voor ze open. Ze weert iedereen die wel voor haar wil zorgen. Als karma bestaat, en ik hoopte daar nooit meer op dan op dit moment, dan hoop ik dat die hem snel achterhaalt. Liever gister dan vandaag.

Opgewonden

Ik heb kriebels in mijn buik, al weken. Ik vind het zelf nogal kinderachtig maar ik kan er geen fluit aan doen. Dus laat ik het heerlijk zijn.

Sterker nog, ik omarm het.

Twee jaar ging het niet door, ons volksfeest, en dat deed zeer. Alle mensen die net zo dol zijn als ik ben op dat feestje weten precies wat ik bedoel. Het elkaar ontmoeten, heerlijke livebandjes en proosten tot we scheel zien. We dansen tot we niet meer kunnen. Gezelligheid twee punt nul, ik ben er dol op.

Ik ontmoet oude klasgenoten, vroegere buren en vrienden die ik een poosje uit het oog verloren was. Ik omhels, glimlach en galm heerlijk mee. Lachen, slierten en feesten, met elkaar hangen we de slingers van het leven op.

Feestje

Vieren wat je kan, ik vind het een geweldige gedachte

Vanmorgen realiseerde ik me pas ten volle wat er de afgelopen jaren is gebeurd en wat we allemaal gemist hebben. Elk jaar heb ik rond deze tijd een sliert foto’s in mijn inbox, maar van de afgelopen jaren is de opbrengst behoorlijk schraal. Dat gapende gat van twee jaar halen we nooit meer in.

Scrollend door alle foto’s van voorgaande jaren kan ik niet anders dan grinniken. We wisten er wel raad mee. Mijn vriendinnen werden meestal de tent uitgeveegd aan het eind van de avond.

Dan had ik het vaak al opgegeven, eerlijk is eerlijk, zij zijn namelijk nog veel fanatieker dan dat ik ben

Afgelopen zondag trapten we af, en morgen start de rest van ons mooie feestje. De zon heeft beloofd er ook de hele week bij te zijn, en er gaat inmiddels een ware kledingcrisis in de app in de rondte dankzij die onverwachte warmte

@heemskerk: ik wens jullie een fantastische ouderwets gezellige feestweek toe! Er is een hele grote kans dat je me volop knuffels ziet geven deze week

Ik zorg

Een jaar of wat geleden lag ik volledig op een hoop, ik schaam me er niet voor, het schijnt menselijk te zijn.

Mijn carrière is ook geen succesverhaal, ik ging naar school, werkte en twijfelde regelmatig aan de keuzes die ik had gemaakt. Ook niet uitzonderlijk.

Ik begon niet aan een eigen bedrijf, verdiende geen enorme bedragen en had geen geweldig bijzondere ‘one in a lifetime’ ideeën. Een groot deel van mijn leven heb ik de touwtjes aan elkaar zitten knopen 🪢

Ik keek vooral altijd vol bewondering naar wat anderen bereikten in het leven.

Wat deed ik mezelf tekort.

Mijn hele leven zorgde ik voor anderen. Mijn beroep is niet sexy, van leads en targets heb ik geen weet en gebakken lucht kan ik niet verkopen. Ik rijd al jaren in een ‘groene Ferrari’ 🚗van een jaar of 20 oud en hij brengt me, in volle tevredenheid, droog en warm van A naar B.

Toen ik eindelijk trots durfde te zijn op dat wat ik heel goed kan, geven om een ander mens op dat kwetsbare moment in diens leven, leerde ik mijn eigen waarde pas kennen. Dat klinkt een tikkie zwaar maar ik huppel vooral bij die gedachte. Inwendig, dat dan weer wel, toch alweer 54 inmiddels 😉

Inmiddels deel ik al die verhalen over al die prachtige mensen alweer een hele poos met de rest van de wereld. En die kwetsbaarheid blijft bij velen kleven. In hun harten, in hoe ze hun eigen leven zien en in hoe ze naar een ander kijken.

Mooi he?! ❤️

Als dat geen rijkdom is! #verpleegkundige #ikzorg #dankbaar

https://www.uitjeervaring.nl/zorgliefde.html