Chateau de Belcastel

Dat opschrijven van al die campings, die we tijdens onze zwerftochten tegenkomen, is een dankbaar klusje. Bij elke nieuwe plek zit ik op mijn knietjes, gewapend met een zwarte viltstift, om elke camping steeds een mooi plekje op die houten kist te geven. Zo vergeten we er geen eentje, want elke plek heeft wel iets bijzonders en dat onthouden we graag.

Deze gemeentecamping liepen we volledig toevallig tegen het lijf, terwijl we een ‘gewone’ camping aan het zoeken waren. We hadden de moed al bijna opgegeven, tot we toch nog onverwacht deze parel vonden.

Opgewekt waren we, na ons ochtendbakkie, van die andere camping vertrokken, zonder planning. Dat vinden we nou eenmaal het allerfijnste. Zolang die zon schijnt komt het altijd wel goed, ons bed hebben we tenslotte mee. En een flesje wijn en iets te eten is ook altijd wel voorhanden.

Wegrijden is ook altijd wat bitterzoet, want waar komen we nu weer terecht. Op de camping van Arie hadden we een aantal dagen echt zalig gekampeerd. En omdat Arie chefkok is geweest, hadden we ook heerlijk gegeten en gedronken. Daarbij stonden we ook nog eens helemaal alleen op dat stukje kampeerveld, dus waren die dagen gevuld geweest met rust, ruimte en af en toe een plons in het prachtige zwembad. Maar na een paar dagen verwennerij kriebelde het ontiegelijk, dus gingen we weer op pad.

verwennerij

Verwennerij

Op deze gemeentecamping ontbrak echt alles wat met verwennerij te maken had, het was niks meer dan een veldje en wat sanitair. Weinig bijzonders dus. Maar we stonden aan de rivier, het uitzicht op het chateau was waanzinnig mooi en die avond konden we onze lol op met sterren kijken. En de afwisseling van al die verschillende plekjes vind ik ook altijd geinig, zo kan ik weer uitkijken naar de volgende plek met hopelijk weer een beetje verwennerij.

Voor de kampeerders onder ons: de gemeentecamping is misschien eenvoudig, maar het is wel echt een vriendelijke plek. Bij de uitbater kan je in de ochtend een vers broodje scoren en het dorpje zelf heeft gezellige terrasjes. En ook het historische centrum is een fijne wandeling waard!

Ontroering

‘Respect voor jou mam, zegt ze ‘echt knap dat je dit werk naast je gezin deed. Dank je wel dat je tijdens al die jaren zorgen voor een ander, ook nog voor mij zorgde’. Ik werd er even stil van, van dat appje, en de ontroering stroomt door mijn lijf. Dat wonderschone berichtje van onze jongste dochter veroorzaakt een enorm brok in mijn keel.

Ik vind het heel bijzonder dat ze snapt dat die combinatie best veeleisend was. Want het was precies waar ik na heel veel jaren zorgen, zo ontzettend op was stuk gelopen. Tussen het zorgen voor mijn gezin en het zorgen op mijn werk, was dat zorgen voor mezelf volledig op de achtergrond geraakt. Ik heb het ruimschoots ingehaald inmiddels, maar het legt wel genadeloos bloot waar ik een poos mee worstelde.

Zorgen

Want zorgen voor een ander, deed ik met heel mijn hart en vol overtuiging. Dat het werk was, wist ik met mijn hoofd heus wel. Maar mijn hart hield zich niet aan die scheidslijn. Ik stopte er een te groot deel van mezelf in, in mijn werk, en mijn schild verbrokkelde. Ik vergat naar mijn eigen gevoel te luisteren, en afstand nemen lukte steeds een beetje moeilijker. Op mijn vrije dagen las ik rapportages, loste ik rooster problemen op en zat ik emails te beantwoorden. Loslaten kon ik niet meer. Enthousiast doordraven is echt iets voor mij.

Onze jongste ervaarde heel even hoe dat voelt, om te zorgen voor een ander. Op een oude werkplek van mij, een verpleeghuis waar mensen met een dementie wonen, werkte zij op de covid unit. Aan het eind van een avonddienst zegt ze gekscherend dat ze ‘acuut man en kinderen zou achterlaten en in een hotel zou gaan wonen, als ze dit werk dagelijks zou moeten doen. Want mam, hoe deed je dat allemaal’. Ik antwoord dat ik ook respect voor haar heb, want zij heeft geen zorg-achtergrond maar ze doet wel wat ze kan.

Ik vind het prachtig, dat onze jongste heeft ervaren, wat ik al die jaren heb gedaan. Om dat te delen samen vind ik heel bijzonder, en onze werelden lagen voor even heel dichtbij elkaar. Dochters die ineens volwassen zijn, het is ongelofelijk genieten 🙂

Schoonheid

Elke dag geniet ik van mijn prachtige uitzicht. Tjeempie, wat ben ik gelukkig met onze prachtige tuin. In alle eerlijkheid had ik niet kunnen dromen dat het zo mooi zou worden. In mijn hoofd en op Pinterest had ik plaatjes genoeg gezien, van tuinen waar ik smachtend naar zat te staren. Maar zou het ons ooit ook lukken, om zo’n prachtig plaatje te creëren?

Als ik de foto’s terugkijk van hoe het was, kan ik niet anders dan grijnzen. Wat hebben we het goed gedaan maar wat hebben we er lang over na moeten denken. In eerste instantie zouden we het in stukjes doen, onze achtertuin. Uit geldgebrek, en omdat we ook niet goed wisten hoe we die enorme lap grond aan moesten pakken. We hebben geen van tweeën groene vingers alleen genoeg ideeën. Maar dan? En zou het wel mooi worden?

oude tuin

Schuur

Vandaag was een prachtige dag, zo’n zeldzame mooie. Met een knisperend frisse lucht en een lekker warm zonnetje. Een ideale dag om nog een keer aan de klus te gaan, want al dat prachtige warme hout moest nog in de olie worden gezet. Anders verkleurd het naar grijs, en dat vonden we zonde. Dus stonden we vanmorgen, vol frisse tegenzin, weer in dat kluspak met die rottige kwast in onze handen. Bummer!

Het was nogal een klus, want een mooie grote schuur is heerlijk, maar er gingen ook een hele hoop blikken olie in dat malle ding. En natuurlijk ging dat niet van een leien dakje, zoals niets makkelijk ging met deze schuur. Er kletterde op de valreep nog een half blik olie om. Maar ook dat drama fiksten we weer.

Aan het eind van die zonovergoten dag lagen wij intens tevreden maar compleet gesloopt op de bank, om die pijnlijke schilderspieren tot rust te manen. Dat zelf klussen, ik ben het voor nu echt even spuugzat. Dus ga ik gewoon een poosje alleen maar genieten van dat hele prachtige uitzicht. Dikverdiend vind ik!

Inspiratie

Inspiratie voor mijn blogjes, meestal komen die onderwerpen als vanzelf voorbij waaien. Vandaag had ik echt geen inspiratie, ik wilde alleen vooral iets vrolijks schrijven, iets luchtigs. Ik smacht naar luchthartigheid in deze soms wat zware wereld. Zelf wilde ik van harte het lijdende voorwerp zijn, maar ik deed gewoon niks lachwekkends vandaag, of iets stoms. Zo jammer weer.

Mijn werkdag was gevuld maar prima, ik ben dol op mijn werk en ook serieus dol op mijn collega’s. Stuk voor stuk zijn ze heel erg anders, maar ook allemaal heerlijk zichzelf. Ik krijg er energie van en het houd het werken met elkaar interessant. Vandaag stoomden we eensgezind door de dag, en ook de belletjes met de collega’s waren gezellige gesprekken. Samen een casus bespreken, even sparren en van elkaars kwaliteiten profiteren, echt zo fijn om samen te mogen zorgen.

momenten

Momenten

Na mijn tandartsbezoekje aan het eind van de middag, zonder gaatjes of gekkigheid, liep ik op mijn gemak naar huis. De luchten waren waanzinnig mooi van kleur en ik zag zelfs een regenboog. Gewoon genieten dus, maar nog steeds geen lachwekkende blunders van mijn kant. Zo zonde, dacht ik bij mezelf, nou heb ik nog niks om over te gieren. En daar had ik nu net echt een enorme behoefte aan. Een dag op rolletjes, terwijl hij nou best even een tikkie in de soep mag lopen, binnen de perken in de soep natuurlijk, gewoon voor die slappe lach.

Als ik terugkijk op mijn dag zat hij stijfvol kleine, fijne momenten. Veel positieve samenwerking, geen gaatjes bij de tandarts :-), en die prachtige luchten tijdens mijn wandelingen. Heel vroeg vanmorgen werd ik er al door verrast en vanmiddag was het wederom een onverwacht genoegen.

Morgen probeer ik het gewoon nog een keer, een klein blundertje maken, om even heerlijk uit volle borst te lachen. Ik verheug me er nu al op!

Verloren

Ik voelde me vandaag een tikkie verloren. Moe en ongetwijfeld velen met mij. Moe van alle verhalen, meningen, bullshit en geruzie over en weer. Want iedereen beredeneert vanuit zijn eigen wereld, en soms liggen die werelden mijlenver uit elkaar.

Ik had mezelf voorgenomen om me niet mee te laten slepen in de corona discussies, en dat lukt redelijk wel. Door heel veel meningen niet te lezen. En om me niet te laten verleiden om te pas en te onpas mijn mening over alles te geven. Want hoeveel zin heeft het, denk ik steeds. Dat wil niet zeggen dat ik geen mening heb hoor, verre van dat. Of dat ik het overal mee eens ben, ook absoluut niet. Ik ben geen mak schaap dat zich willoos naar de slachtbank laat leiden.

Ik ben me volledig bewust van alles wat er om me heen gebeurd, de scheefheid en de waanzin, en wat dat voor heel veel mensen betekent.

Vanmorgen kreeg ik een heerlijke ontspanningsmassage, ik maak bewust tijd vrij voor mezelf tussen mijn werkdagen door. Mijn masseuse werkt naast haar eigen praktijk ook bij de GGZ , achter nummer 113. Wat ik echt heel erg bijzonder vind, zij maakt heftige dingen mee. Ik ken mensen met een eigen kroeg, die tot mijn grote verdriet dicht is. Ik ken ook iemand die heel erg jong is, en heel erg ziek is geweest, die kreeg het volledig IC circus te verstouwen. En ik ken ook iemand die op die IC werkt, en ziet hoeveel jonge mensen daar heel erg ziek liggen te zijn.

En het niet halen. Elke dag ervaar ik zelf op mijn werk hoeveel krapte er is, de enorme beddendruk en de gaten in de roosters. Hoe het schuurt en kraakt.

Bewust

Die leedlat is er bij ons allemaal. En ik heb absoluut niks te klagen, want ik heb mijn baan nog, en mijn huis. Onze jongste raakte werkeloos door deze crisis, en ze had toen net een eigen huisje. Na maanden van stress, narigheid en geen cent te makken, heeft ze nu twee banen. Werkt ze ook op de covidafdeling van een verpleeghuis met mensen met dementie. Respect voor haar. Ze gaat echt veel liever alles doen wat je nou eenmaal doet als je vijfentwintig bent. Maar dat geld eigenlijk voor ons allemaal, dat er heel veel is wat we zo graag veel liever doen. We worden gegijzeld, door iets wat we niet onder controle hebben en waar we nog veel te weinig vanaf weten.

Hopelijk kijken we volgend jaar terug op 2020 en is die hele covid allang geschiedenis, platgeslagen als een vervelende mug. Gaan we bouwen aan een zorgsector die weer stevig in zijn schoenen staat, staan de kroegen en festivalterreinen weer vol en kunnen we weer vol gas vooruit.

Allemaal.

Tot die tijd geloof ik alleen maar dat niemand momenteel alle wijsheid in pacht heeft.

Indrukwekkend

Ik gok dat het inmiddels alweer een jaar of twee jaar geleden is, dat er bij een van mijn thuiszorg cliënten televisie opnames gemaakt zouden worden. Hij zou mee-schitteren in een prachtige documentaire. Dus was ik er die dag wat eerder dan anders, want hem verzorgen nam al gauw een kleine twee uur in beslag. Precies op tijd stond er een horde mensen voor de deur, gewapend met camera’s en enorme microfoons. Ik maakte me snel uit de voeten, ging verder met mijn werk en vergat het hele voorval.

Afgelopen week las ik een column over de televisieserie ‘Stuk’. De schrijfster schetste het verhaal van de documentaire en ik was direct geïntrigeerd. Want in die column stond één specifiek zinnetje, uitgesproken door een revalidant, en dat zinnetje raakte me diep.

Een jonge vent met een hoge dwarslaesie, had gezegd dat hij veel respect had voor het werk van de verpleegkundigen. Maar hij kon maar moeilijk aanvaarden, dat hij nu dat werk geworden was.

Dwarslaesie

Hoe gruwelijk moet dat zijn, om dat gevoel te hebben, dat je in plaats van alleen maar mens, ook werk geworden bent. Die gedwongen afhankelijkheid, en het inleveren van dat stuk regie over je eigen leven, dat heeft een enorme impact op een mens. Ik kom het vanuit mijn professie ook vaak tegen. Dan zie ik die worsteling om vanuit die enorme kwetsbaarheid, die drempel over te moeten stappen. Jezelf over te moeten geven aan een volslagen onbekende. Dat ene zinnetje, en de wanhoop die er in doorklonk, dat raakte me diep. Want het gaf zo helder, en tegelijkertijd ook zo enorm pijnlijk, die enorme afhankelijkheid weer, als je als mens ineens niet meer alles zelf kan.

Even later zat ik op mijn mobiel het eerste deel te kijken van ‘Stuk’, nog even snel voor ik aan het werk moest. En het is echt een prachtig gemaakte serie, integer, krachtig en kwetsbaar. Ontzettend leuk om ook een aantal oud-collega’s terug te zien, want zelf werkte ik ook een poosje in Heliomare. En die ene thuiszorg cliënt van toen, die kwam ook voorbij. Ik dacht meteen weer even aan dat moment dat zij met zijn allen opnames kwamen maken in zijn slaapkamer, terwijl ik de deur uitvluchtte.

Voor wie nog een mooie kijktip zoekt, dit is een absolute aanrader 🙂

Elke dag

Dat malle virus dringt zich op in mijn dagelijks leven, en elke dag kruipt het een stukje verder. Mijn ouders die kwetsbaar en op leeftijd zijn, blijven veelal binnen. Ondanks de enorme saaiheid van hun dagelijks bestaan, is het vermoeden van de verwoestende werking op hun gezondheid een scenario dat ze liever ontwijken. Zoveel als mogelijk tenminste. Dat ze ook de kleinkinderen weinig zien doet pijn.

Onze oudste werkt namelijk in het speciaal onderwijs. Momenteel zit ze in quarantaine, en vliegt ze tegen de wanden op. Ze kijkt verlangend uit naar het moment dat ze weer naar buiten mag. Dagelijks werken met een grote groep jonge kinderen, maakt het risico om besmet te worden zeer wel aanwezig. Veel van haar collega’s zijn ziek, en sommige zijn heel erg ziek, dus moest zij tien dagen binnen zitten. Want ze had contact gehad met al haar zieke collega’s, afstand houden lukt in de praktijk soms gewoon echt niet. Ik ben heel dankbaar dat ze vooral verveeld is en geen klachten kreeg. Maar de bezoekjes aan opa en oma worden wel overgeslagen.

Risico

Ook onze jongste loopt risico, zij werkt momenteel op de covidunit van een verpleeghuis. Ze vind het pittig, omdat alle bewoners met dementie van de afdeling covid positief zijn. Al die zieke mensen, dat doet iets met je. Volledig ingepakt draait ze daar haar dienst. Want ze kwamen handen tekort, al die gaten in de roosters waren niet meer te dichten. Dus laat zij haar handen wapperen, ondanks het feit dat ze geen zorgachtergrond heeft, en draagt ze zo haar steentje bij.

De zoektocht naar een fijne plek voor al die mensen die uit het ziekenhuis ontslagen kunnen worden, maar niet meer, of nog niet, naar huis kunnen, is een intensieve. Samen met mijn collega’s, vul ik daar mijn dagen mee. En elke dag wordt die zoektocht een stukje onmogelijker lijkt wel. De beddendruk is groot en de mogelijkheden zijn nou eenmaal niet eindeloos, de mogelijkheden zijn bijzonder krap. Hoe hard we er met zijn allen ook aan werken om die mogelijkheden te creëren.

Maar elke dag blijven we doen wat we kunnen, en hopen vooral ook met zijn allen dat er heel erg snel een eind aan komt.

Wolkenluchten

Wat een bizar fenomeen is het soms, dat weer. En hoe bepalend. Waar we het ene moment zuchten onder de hitte, kruipen we nu weer weg in jassen en onder dekentjes. Vannacht lag ik te luisteren naar het gieren van de wind, terwijl slagregens rikketikten op het slaapkamerraam. Dan lig ik extra lekker, diep weggestopt onder die knusse dekens.

Ik zag het nooit zo, het weer was voor mij lekker of niet, terwijl ik mij haastte, onderweg naar wat dan ook. Ik keek vooral naar buiten om te weten hoe ik mijn kindjes in moest pakken, of mezelf. Ging ik met de auto of kon ik op de fiets. En in de jaren zonder auto, moest ik bedenken hoe ik zo droog mogelijk op mijn werk kwam.

het weer

Maar deze laatste maanden fascineert het me meer en meer, die lucht. Want sinds ik echt ben gaan kijken, valt me pas op hoe wonderschoon die lucht soms is. Wolkenluchten alsof ze geschilderd zijn, witte wollen luchtigheid of donker en dreigend. Soms waanzinnig mooi, als het licht erop of erdoor valt. Ik ben vaak buiten, zo heel vroeg in de ochtend. Om te wandelen of een stukje te rennen. En soms komt de zon zo prachtig op, piepen die lichtstralen tussen wolkenranden door, het zijn magische plaatjes en het veranderd zo snel.

Tijdens deze periode, waarbij corona overal is waar je ook kijkt, ben ik veelal buiten om mijn hoofd leeg te maken. Moeheid en irritatie bekruipen me soms zomaar ineens en dan wil ik luchten, laat ik de wind mijn hoofd leegblazen, zoek ik buiten naar ruimte en mijn opgeruimde natuur.

Bovenstaande foto maakte een lieve vriendin laatst, op het strand. Wat een kleurenspel, geweldig toch? Duizend keer mooier dan die televisie, daar is tegenwoordig trouwens ook maar weinig op te zien wat me boeit. Ik kijk liever naar die prachtige luchten. Of naar de achterkant van mijn oogleden, ook lekker 🙂

Fris

Er is een hoop verlies om me heen, verlies van leven. Heel even voelt het alsof de narigheid van het leven de overhand krijgt op al het moois. Teveel leed, te weinig blijheid, ik zie een overduidelijke disbalans.

Op onze inderhaast geopende covid afdelingen, zijn de bedden vol, doorlopend vol. Soms is er mooi nieuws, omdat iemand naar huis mag. Soms is het verdrietig, als een leven eindigt. En altijd zijn er weer nieuwe aanmeldingen. En nee, er verblijven niet alleen maar ouderen bij ons. Afgelopen vrijdag belde ik een collega en vroeg ik hoe het met haar ging. Ze begon direct te huilen na mijn vraag. De spanning, alle emotie, en de heftigheid van dat waardeloze virus. Elke dag is het werken onder pittige omstandigheden.

De dag erna was ik al vroeg wakker, met een iets te zwaar hoofd van de wijntjes van de avond ervoor. Dankbaar liep ik met mijn gezonde lijf buiten, terwijl de wind om mijn hoofd gierde en mijn haren alle kanten op wapperden.

Naar buiten

De natuur opzoeken, ik doe het bijna elke dag. Ook op vakantie. En elke dag is mijn, soms wat muffe, hoofd bij al die mensen die momenteel gebukt gaan onder alles wat er gebeurd. En dan heb ik het niet alleen over de zieken, over hun families, of over mijn de zorgcollega’s. Mijn gedachten zijn ook bij iedereen die noodgedwongen stil moeten staan, omdat ze geen werk meer hebben. Die hun toekomst mistig zien worden, of met geknepen billen zitten te wachten tot hun bedrijf weer open mag.

Een uurtje sporten helpt, het is altijd zalig om mijn gedachten even te verzetten. Naar buiten gaan is altijd mijn redding geweest, om mijn hoofd fris te houden of weer leeg na hele heftige emoties. Want de enormiteit van alles wat er momenteel gebeurd, is veel te groot om te kunnen bevatten. Zo voel ik dat in ieder geval. Het maakt dat ik soms wat zwaar op de hand wordt, dat merk ik, en dat wil ik niet. Dus blijf ik elke dag zoeken naar de lichtpuntjes, en elke dag blijf ik ze gelukkig ook vinden. En ben ik misschien nog wel meer buiten dan anders. Hou ik me daar maar aan vast als een soort reddingsboei, en hoop ik elke dag dat er snel andere tijden aanbreken.

Mijn oma

Ik mag graag denken dat ik op mijn oma lijk, van binnen in ieder geval. Uiterlijk leken oma en ik in niets op elkaar. Mijn oma was tenger, klein, en fijngebouwd. Aan iedereen die mij kent, hoef ik verder niet toe te lichten hoe groot het verschil tussen ons was 🙂 Mijn oma was een kop of twee kleiner dan mij gok ik. En ook daarom liep ze altijd op hakken, ik heb haar in al die jaren nooit met platte schoenen gezien.

De bijgevoegde foto is genomen tijdens de Limmer kermis, en aan weerszijde van oma lopen tante Trien en ome Cor, haar broer en zus. Oma ging dansen, zonder twijfel, dat lees ik tenminste in de uitdrukking op haar gezicht. Mijn omaatje was dol op gezelligheid en ook heel erg dol op dansen. Mijn vader kreeg dat dansgen mee van zijn moeder en hij gaf hem weer door aan mij. Een fijn feestje of een zalige avond dansen, daar ben ik altijd voor te porren. Het maakt ook altijd dat ik me extra verbonden voel met haar.

Dansen

De foto schetst een prachtig tijdsbeeld, een beeld dat verloren is gegaan. De kindjes links op de foto hebben ook vast iets gewonnen op die kermis, dat vul ik voor mezelf in tenminste, want zo gaat dat met kinderen en kermis. En dan het gezicht van mijn jonge blije oma, in het midden van die foto, is wonderschoon.

Ik logeerde als jong meisje vaak bij mijn opa en oma en dat zijn dierbare herinneringen. Zus en ik sliepen dan omstebeurt in het ‘doorzakbed’. Die was favoriet, want daar lagen we gewoon het fijnste in. Dat matras had een enorme kuil in het midden en hij was knus en zacht. Samen met zus in de tobbe want een douche had oma niet. We mochten met opa mee naar de volkstuin, boontjes plukken en bossen vol met duizendschoon en zo is er nog een wereld aan beelden in mijn hoofd.

Mijn lieve oma, ik vond haar zo bijzonder. Lief en eigengereid, klein maar o zo krachtig. De foto koester ik, tezamen met alle herinneringen aan haar. En tijdens elk feestje koester ik meteen ook dat stukje van mijn oma, diep van binnen.