Niet meer zelf

Dit duister is me onbekend, muf en kruidig kruipt mijn neus in en nog een andere geur die ik niet thuis kan brengen. Mijn handen zoeken op de tast naar het lichtknopje. Ik voel de lijsten van schilderijtjes maar lichtknopjes vind ik niet. Inwendig bedank ik mijn mobiel, dankzij dat licht vind ik wat ik zoek maar ik ben de jaren thuiszorg zonder mobiel nog niet vergeten. Toen was dat gezoek soms ellenlang in een onbekend huis, niet overal zitten lichtknopjes op handige plekken.

Bij het licht van een kaal halpeertje open ik op de gok een deur, de logeerkamer blijkt want het eenvoudige eenpersoonsbed is leeg. Ik zie gebloemde flanellen lakens, een kale houten ladekast en een opgeklapte strijkplank. Het ademt eenvoud, deze kamer, eenvoud en ouderwets. Nog steeds verbaas ik me over dat wat ik nog steeds met enige regelmaat tegenkom. Maar het verdwijnt, met de jaren, langzaam maar zeker, eenvoud en ouderwets.

Ouderwets

Achter de volgende deur tref ik haar aan, ze is wakker en wacht op me. Ze heeft dekens op haar bed, dezelfde als welke ik vroeger op mijn bed had en waar ik geen afscheid van wilde nemen. De dag dat mijn moeder stiekem een dekbed voor me had gekocht kan ik me nog levendig herinneren. Ik miste het gewicht van die dekens, dat veilige gevoel van die zwaarte op mijn lijf als ik ’s avonds mijn bed ik kroop. Bij haar zijn die dekens gewoon gebleven.

Ik zoek alles wat ik nodig heb voor haar verzorging, ik ken deze dame niet en help haar voor het eerst. Voor haar vervelender dan voor mij, zij kent mij ook niet en moet alles uitleggen. Hoe vaak zal ze dat al niet gedaan hebben, denk ik bij mezelf. Ik zoek schoon ondergoed, zeep, medicatie, handdoeken en een washand, de zalf waar ze mee ingesmeerd wil worden. Ik zoek alles voor haar ontbijt, theezakjes en beschuiten en wat nog. Alles op haar aanwijzingen maar het blijft een zoekplaatje. Een vreemd huis, vreemde keukenkastjes en een vreemde zorgvrager.

Na een goede vijftig minuten zit ze in de stoel bij het raam, haar vaste plek, daarvandaan ziet ze het leven op straat aan zich voorbij trekken. Alles wat zij niet meer kan ziet ze vanaf dat plekje bij anderen gebeuren. Bizar lijkt me dat, om niet meer zelf de boodschappen te kunnen doen, op de fiets te kunnen springen, niet meer zelf onder de douche te kunnen gaan staan als je zin hebt. Niets meer zelf, vreselijk.

Ze zwaait me na, vanachter het raam, met alles wat ze nodig heeft binnen handbereik. Geduldig wacht ze daar, op het volgende zorgmoment en het volgende gezicht. Ik hoop voor haar dat dat wel een bekende is 🙂

Over andere thuiszorg ervaringen en nog heel veel meer schreef ik een boek. https://www.uitjeervaring.nl/zorgliefde.html

Zweedse parels!

Ik vind het altijd een stap, om die bijzondere plekjes te delen. Die hele mooie houd ik stiekem het liefste voor mezelf. We zijn pas een dag of drie onderweg en vonden nu al dit cadeautje. Als je hier toch mag wonen, wauw, een paar nachtjes logeren voelde al zo fijn op deze plek.

We zijn neergestreken in Tived, een gehucht middenin waanzinnig mooie natuur. Sommige foto’s kijk ik terug en dan ben ik zelf verbaasd want de pure schoonheid is ongelofelijk. En de stilte hier, echt adembenemend.

Dat geld ook voor deze camping. Hij ligt op een steenworp afstand van de vorige camping, die ik gruwelijk vond, maar is vergeleken met deze parel een wereld van verschil. De bijna lege wegen tijdens het reizen zijn een verademing maar toen we deze camping opreden was er meteen ‘dit is een toffe plek’ gevoel.

Het is niet groot maar wel prachtig. En alles wat je wenst is er. Een kristalhelder meer waar je in kan zwemmen ( wel koud, ik heb erin gelegen, oprecht brrr) maar je kan er ook met een kano of kajak op natuurlijk ( die je hier eenvoudig kan huren)

camping Tiveden

Meer

Er zijn plekken waar je een vuurtje kan maken ( hout te koop op de camping) er is een broodjesservice, je kan een paar keer per week in de avond mee eten in de tipi tent( zalig gegeten gisteravond!) en de douches en toiletten zijn super en schoon ( iedereen trekt keurig zijn schoenen uit bij de voordeur). Je kan vanaf de camping prachtig wandelen, er zijn fietsen te huur, het is teveel om op te noemen eigenlijk, je moet het ervaren.

De eigenaren zijn allervriendelijkst, echt zo fijn. We hebben waanzinnig genoten van alle schoonheid om ons heen en als roosjes geslapen. Morgen gaan we weer op pad, richting het hoge noorden, ook weer razend spannend.

Valse Kraaien

Ons gereis is weinig spectaculair. Dat hoeft ook niet, leuk is meer het juiste woord. Ik wordt nou eenmaal heel erg blij van nieuwe ontdekkingen, ook als ze minder prachtig zijn dan ik op voorhand had gedacht. Dan kan ik weer een uurtje zeiken en oprecht dolblij zijn als ik weer weg mag, win-win wat mij betreft 😉

Gister reden we grotendeels niet op de snelweg, zingend als een stel valse kraaien vermaakten we ons onderweg opperbest. We zagen bizons, koeien en schapen, reeën en jawel, een eland. Vanuit de verte weliswaar dus wellicht was het een boomstronk en verbeeldde ik me de rest. Maar hij bewoog, had de juiste kleur dus gewoon een eland besloot ik enthousiast.

Het rook onderweg naar hars en dennenappels, en de enorme velden koolzaad stonden volle bak in bloei en roken zalig. En alle paarse seringen, wauw, ladingen en ladingen en echt overal. Waarschijnlijk omdat we ook wel wat regen te verduren kregen stond alles er zo prachtig stralend bij. Dat wisten we toen we voor Zweden kozen, dat het weer iets minder zou zijn, dus we laten ons vooralsnog niet kisten. We zijn ook nog maar net onderweg. En omrijden naar Zuid-Frankrijk gaat deze keer niet lukken. Dat deden we vanuit Schotland wel toen het na tien dagen regen en bizarre kou maar niet op wilde knappen 🙂 Ook een topvakantie was dat trouwens.

Wildernis

Hjo

De camping waar we aan het eind van de middag aankwamen zorgde voor kippenvel, ik kreeg er spontaan vlekken van in mijn nek. Vluchten dacht ik alleen maar, zo snel mogelijk ver weg van hier. Maar we liepen nederlanders tegen het lijf die ons richting dat ene stille hoekje aan het water stuurden. Daar stonden gelukkig geen rijtjes caravans keurig in het gelid maar wat los spul, meer ons soort zeg maar.

Hjo

Het zonnetje brak door en de wandeling naar het dorpje liep door een adembenemend park. Bruggetjes en doorkijkjes en hele oude bomen, schitterend, ik kwam ogen te kort. Daar had ik wel een nachtje slapen op deze bizarre camping voor over.

Na een ruige acht uur slaap, een zalige pot koffie, pannenkoeken met spek en Tiroler jam ( die kregen we cadeau tijdens onze laatste vakantie) mogen we weer. Op zoek naar wildernis!

Orde en chaos ‘on tour’

Die laatste dagen werken leken een eeuwigheid te duren maar eindelijk mochten we, en dit keer gingen we weer compleet nieuwe gebieden verkennen. Zo klinkt het een beetje als rimboe en andere onontgonnen streken. De reis gaat richting Scandinavië maar toch… Nooit geweest dus alles is nieuw en dat is op een goede manier spannend.

Naarmate we dichter bij Hamburg en Bremen kwamen passeerden we kilometer na kilometer rijen vrachtwagens. Echt een bizar gezicht, ik had zoiets nog nooit gezien. Waanzin, het beroep van vrachtwagenchauffeur leek me ineens nog gruwelijker, en het leek me al geen fijne baan. Altijd op die drukke wegen en in de file. Vlak voor de elbtunnel belandden we in het decor van een levensechte knikkerbaan. Van alle kanten stroomden ze toe, rijen auto’s van hoog en van laag. Waanzinnig wat een indrukwekkende stapels containers, rijen kranen, platte boten. En die enorme toestroom ervan.

In de elbtunnel zelf stonden we stil, recht onder die enorme bak water. In elke rampenfilm zou dit het perfecte moment zijn voor enge muziek en scheurende betonwanden. Ik zag het water al door kieren en scheurtjes naar beneden sijpelen. Mijn gilstem had ik al paraat 🙂 Gelukkig mochten we weer rijden. Die fantasie van mij, echt zucht.

Camping

We belanden op een prima camping, voor een nachtje, voor veel langer is het niks. Voor ons dan. Vooral vaste staanders en weinig echt camping gevoel. Hier staan enorme bouwwerken vast aan elke caravan, en keurig in strakke rijtjes, brrr. Keurig en prima, niks op aan te merken maar daar is dan ook alles mee gezegd. De camping heeft wel een zwembad en het ligt vlak aan het water, ook weer leuk. En de camping dame was zeer behulpzaam en allerhartelijkst.

We koetelden wat bij het water, liepen een rondje, en aten in het dorpje een heerlijk bord van het een of het ander. Zelfs de zon liet zich nog zien. Wat een zaligheid, avontuur dag 1 geslaagd, op naar dag twee.

Damn!

Ik had al een poosje een droom, als sinds ik begon met schrijven. Het voelde als iets onbereikbaars, die droom van mij, maar dromen mag en het hoort ook heel erg bij mij.

Sinds mijn bundel het levenslicht zag sta ik elke dag opnieuw voor verrassingen en er ontstaat veel meer dan waar ik ooit over durfde te dromen.

Dat ik een stapeltje bij onze plaatselijke ‘gelukszaak’ op de toonbank mocht leggen en er een winkelier was die mijn flyer in zijn etalage plakte ( dank je wel Martijn)vond ik oprecht geweldig. En toen stond ik zomaar ineens op de voorpagina van de plaatselijke krant. Je eigen gezicht boven Joe Biden in de krant zien (dat hoorde ik vaak die dag :-)) was razend bijzonder. En wauw, wat kreeg ik een hoop reacties, uit onverwachte hoek. Zoveel mensen hadden het stuk gelezen, ik kreeg bloemen, ladingen lieve berichtjes en ik werd links en rechts aangesproken, geweldig vond ik dat.

Berichtjes

Vervolgens kreeg ik wonderschone berichtjes van oud-collega’s die aan het lezen waren geslagen en herkenning vonden in mijn boek. Ik kreeg foto’s van mijn bundel op tropische plekjes, hij werd gezellig naar vakantie adressen meegenomen en ineens kreeg ik ook van onbekende mensen berichtjes dat ze zo heel erg hadden genoten van alles wat ik aan het papier had toevertrouwd. Ik groeide, meters, en ik ben al zo groot 🙂

Vanmiddag lag ik ineens naast Andre van Duin in de plaatselijke boekwinkel. Ik naast hem. Vorige week had ik voor de gein een stapeltje van mijn boeken in de boekenwinkel gelegd en een foto genomen. Gepost op social media natuurlijk, ik moest lachen om mijn eigen grapje. Alsof ik dat ooit voor elkaar zou boksen.

En nu lag ik er ineens voor het echie. Ik heb mezelf even geknepen, heel hard, maar ik lag er nog steeds. Nog steeds naast Andre en ik was bijna op. Geweldig toch?! Er lag er zelfs eentje achter de toonbank, te wachten op mijn handtekening, ongelofelijk maar waar.

In de etalage lag ik breeduit te stralen, mijn boek en ik, jeetje ik knapte zowat uit mijn vel. Over een poosje ga ik vast weer een nieuwe droom verzinnen, misschien wel weer net zo’n mooie. Maar van deze ga ik eerst nog een hele tijd volle bak genieten.

In de krant

Ik ben de laatste weken nogal mijn grenzen aan het verleggen. Mijn hele leven lang al vind ik het lastig om in de belangstelling te staan, of om mijn kwetsbaarheid te tonen. Ik verstopte mezelf liever. En toch heb ik geleerd mezelf open te stellen, met vallen en opstaan, maar ik durf het, steeds een beetje meer.

Dat boek wat ik schreef, schreef ik niet alleen voor mezelf. Ik schreef het ook voor alle collega’s van over de hele wereld, ik schreef het voor al die prachtige zorgvragers om te laten zien hoe mooi en moedig ze zijn. En voor al die mensen die soms ook worstelen met de uitdagingen van het leven, om te laten zien dat ze niet alleen staan.

De wereld draait om geld roep ik weleens. Zo voel ik dat. Maar de wereld zijn ook wij, wij met zijn allen. Met al onze warmte, al onze liefde en die soms zo onmogelijke worstelingen. Voorbij het grissen en grijpen naar ‘meer steeds meer’, is daar ineens die diepte van alles wat ons mens maakt. Samen. Daar draait het leven om.

Interview

Maar om dat te laten zien moest ik het zelf ook tonen.

En dus zei ik ja op dat interview voor de krant. Al aan het begin was ik streng tegen die journalist, hij zal wel gedacht hebben 🙂 Maar ik wilde vooral geen sensatie of spektakel verhaal, ik wilde de waarheid. Geen covid sentiment of ander geneuzel, wel over de schoonheid van ons werk. Ondanks en dankzij.

En natuurlijk is daar de constante werkdruk, de krapte, ladingen frustraties en onmogelijkheden. Maar de dankbaarheid om iets voor een ander te mogen betekenen blijft inspireren, en elke dag gaan we er samen vol voor.

Mijn verhaal belandde op de voorpagina, zo tof!

Ik heb hem nagelezen en volgens mij is de boodschap helder, en ik hoop dat mijn schrijfstem helder en duidelijk overkomt. Wat vinden jullie?

Ondeugend

Ik ben boven om ons ‘weekeindweg spul’ op te ruimen als ik gekeutel hoor door het open raam. Als ik naar buiten kijk zie ik mijn buurmeisje kliederen met een bodempje water en een emmertje.

Ze gaat volledig op in haar spel en ik kijk er vertederd naar, als het aan mij ligt blijf ik hier uren staan. Doe ik niet, vanzelfsprekend, maar het is betoverend, dat grietje en haar gespeel. Terwijl ik van die snoes sta te genieten zie ik een ondeugende trek op haar gezichtje verschijnen. Met een schuin oog kijkt ze naar haar moeder en onderwijl gaat er een been omhoog. Die wil een bad nemen.

Vanuit de kamer hoor ik haar mama haar streng toespreken, het been gaat weer naar beneden en het gekeutel zet zich voort. Tot drie seconden later natuurlijk. Weer kijkt ze met een schuin oog naar mam en weer gaat er een been de lucht in. Grinnikend sta ik te genieten van dat kleine spook. Weer wordt ze streng toegesproken en weer zakt het been terug. Mijn dag is gemaakt hoor en ik maak met een grote grijns mijn klusje af 🙂

Water

Ik denk meteen terug aan mijn eigen draakjes. Onze meiden konden ook altijd zo heerlijk spelen met water, net als de meeste kindjes dat kunnen. Water en zand, succes verzekerd. Die van ons wilden ook het liefst compleet met luiers, rompers en schoenen in emmers met laagjes water stappen. En meteen ook al hun speelgoed in die emmer gooien. Samen onder de douche werd kledderen, ze hadden steevast de slappe lach met zijn tweetjes terwijl ze onder die stromende straal stonden. Het tapijt in de gang was compleet vernacheld door al het water dat over de badkamerdrempel vloeide.

Naast dat genieten van mijn prachtige buurkindjes wentel ik me dankzij die twee dus ook met enige regelmaat in mijn eigen herinneringen. 🙂 Wat een zaligheid.

Rasse schreden

Langzaam maar zeker komt die ene dag dichterbij, die ene dag waarop we weer op avontuur mogen. En nu we rekenen op minder mooi weer tijdens onze reis betekent dat ook dat er dit keer meer spul mee moet. Een lange broek bijvoorbeeld, keer twee want de liefste verlangt er ook eentje. De afgelopen jaren liet ik die altijd thuis, die lange broek dan, de liefste nam ik wel mee 😉

Wat extra fourage, a.k.a paniekvoedsel, zo noemen wij het tenminste. We hopen onderweg namelijk stille verscholen pareltjes te ontdekken, en dan heb ik echt geen zin om daar naar winkels te zoeken. Paniekvoedsel is dan de ideale manier om nog iets te kunnen fabriceren als je in het wild kampeert.

Omdat ons busje naast fijn ook heel klein is zoeken we dus naar slimme oplossingen. En dat is niet mijn sterkste kant, minimaliseren. Ik koop opvouwtandenborstels, die ik waarschijnlijk na een paar keer poetsen al weg kan mikken, ik koop een soapbar zodat ik geen fles shampoo mee hoef te nemen om mijn lange lokken te wassen, en ik haal allerlei ‘handig om mee te nemen’.

Inpakken

Wie wel eens eerder met mij meelas ziet dat er een soap aan het ontstaan is, de ‘Cynt en zuinig inpakken’ soap. Ik mis dat minimaliseer-gen want ineens is het meest onnozele ‘absoluut noodzakelijk’. Ik heb dus een ‘limietkrat’ gekregen, daar moet alles inpassen wat mee kan. Het zorgt voor hilarische onderhandelings discussies. We hebben een hoop voorpret, zo zalig weer. Ons laatste weekeind kamperen was heel dichtbij, ik kon tussendoor naar huis fietsen als ik iets vergeten was. Dat gaat nu niet meer. Nou ja het zou wel kunnen maar dan ben ik wel erg lang onderweg 🙂

Kortom, het is weer een geregel van jewelste in huize Poen. Zalig, zalig, zalig. De lijst met ‘ook heel mooi, daar wil ik wel een kijkje nemen’ groeit gestaag. De stapel ‘moet mee’ is daarentegen geslonken, wat heb je nou eigenlijk nodig. Toch?! Als het een beetje droog blijft de komende weken ben ik een zeer tevreden mens. Nog maar 11 nachtjes slapen, Jot!

Nadenken

‘Kom je nog’?

Ze zat ongeduldig te doen, dat wist ze zelf ook heus, maar ze had gehoopt dat hij zich zou haasten om bij haar te zijn. Zoals vroeger. Toen kon hij nog geen seconde van haar afblijven. Ze hoorde hun constante gegiechel in haar hoofd. Wat was ze altijd vrolijk toen, bubbelig en bruisend. Het voelde als een leven geleden. 

Ze zuchtte, het gestommel boven haar hoofd werd luider. 

‘Peter, kom nou, ze staan zo voor de deur en dan zijn we nog niet klaar. Daar heb ik een bloedhekel aan, dat weet je’. Met een ruk trok ze de koelkast open, ze zou zelf wel alles klaarzetten. Alweer. Verdomme.

fles

Ze hoorde hem van de trap af komen. Nu niet teveel zeiken, dat negatieve Nellie gedrag kleefde al veel te lang aan haar ooit zo goede humeur. Ze wist ook waarom, vanzelfsprekend wist ze dat. Ze zuchtte. Met een geforceerde glimlach draaide ze zich om. Daar stond Peter, knap als altijd met die krachtige sexy uitstraling. Het was altijd zo zalig geweest om hem te veroveren. Ergens onderweg was ze gestopt. Na die ene dag, van alles naar niks in een vingerknip. Ze was verloren geweest.

‘Ik ga’. Ze slikte. Zijn knokkels waren wit, stevig gesloten om het handvat van zijn koffer. ‘Ik moet er even tussenuit, nadenken’. En zij stond daar maar, te kijken naar die lege deuropening.

Met een tafel vol hapjes en die fles die onaangeroerd op tafel bleef staan.

Zorgliefde recensies

De geboorte van mijn boek deed al zo heel veel met me, ik mocht zelfs een stapeltje neerleggen hier en daar, en dankzij de uitgever wist ik dat hij leuk verkocht werd. En toen kwamen de eerste recensies. Ik was er stil van, en er van onder de indruk. Wat voelt het rijk dat ik zoveel mooie woorden krijg voor ‘mijn kindje’. De afgelopen weken ben ik heel vaak buiten geweest. Zo’n boek uitbrengen maakt heel kwetsbaar 🙂 Mijn hoofd moest leeg en dan zoek ik het liefst de stilte op.

Caroline schreef: Heb je boek uit, kippenvel en tranen! Je vraagt of je lezer de liefde kan voelen waarmee je je verhalen opgeschreven hebt. Nou geloof me LUID en DUIDELIJK voelbaar!! Ik ben onder de indruk van al je verhalen maar nog meer van alle liefde die je aan je cliënten geeft. Altijd, bij welke zorgtaak je ook verleend.

Lotte: Ik was ontzettend nieuwsgierig geworden naar dit boek. Ik ben zelf verpleegkundige en herken ontzettend veel dingen vanuit al deze mooie ervaringen. Maar ook het besef hoeveel verantwoording je krijgt als jonge meid. Ergens hoop ik dat meer mensen dit eruit halen en er eens over nadenken, zodat onze jonge starters wat meer beschermd worden. En natuurlijk lees ik ook wat een mooi vak dit is, en dat wij als zorgverlener een belangrijke rol hebben in zoveel verschillende situaties. Lieve Cynthia, je zal ogen doen openen, trots op jou.

Boek

Mariska: Ik heb je verhalen over het zorgen voor cliënten met een dementie als eerste gelezen. Wat herken ik veel uit de tijd dat wij samen op een locatie werkten. Echt oprecht goed gedaan. Je mag er enorm trots op zijn.

Danielle: Ik heb je prachtige boek helemaal uitgelezen!!😍 En het was zo mooi dat ik meerdere keren een traantje op voelde komen.😢🤫Gevoel van herkenning, en diep respect voor al die mooie lieve zorgmensen. Maar toch een beetje meer voor jou, omdat jij het zo mooi en voelbaar kunt opschrijven zodat wij kunnen lezen hoe mooi het is om te zorgen voor iemand anders ❤️Met heimwee denk ik dan soms ook terug aan mijn tijd als huishoudelijke hulp in de thuiszorg want dat was natuurlijk ook niet alleen maar een huisje poetsen! Daar heb ik ook menigmaal iemand onder de douche moeten zetten omdat er een ongelukje was gebeurt. En ja heerlijk al die verhalen en verschillende huizen. De verbinding die je iedere keer mag maken en voelen dat is toch het mooiste wat er is…Ik hoop dat er nog veel meer moois uit jouw pen komt, ik kan iig niet wachten om het te lezen. Dank je wel voor dit mooie kado lieverd, keep on writing💋

Margo: Je boek is herkenbaar, alsof ik naast je stond 😍.De lezers krijgen een mooie kijk hoe warm de zorg is die we bieden en hoe mooi ons vak is. Het boek leest snel, de korte verhaaltjes lezen gemakkelijk weg. Wat komen wij iedere dag een mooie mensen tegen! Complimenten voor je schrijfkunsten, ik ga verder met het lezen van je blogs.

Dank, dank, dank, het is ongelofelijk fijn allemaal! Voor wie hem ook gelezen heeft: laat je me weten wat je ervan vond? Vind ik geweldig!