Schrijfwerk - Pagina 60 van 75

Eén nachtje

Vanmorgen werd ik weer wakker in mijn eigen fijne bed. Ik ben maar vierentwintig uur opgenomen geweest in het ziekenhuis, maar die vierentwintig uur voelde als een wereld aan herinneringen. Elke minuut en elk contact heb ik zo intens ervaren. Of het waren de pijnstillers, dan kan ook 🙂

Tijdens die ene nacht werd er een oude dame opgenomen in het bed naast mij. Kreunend en naar adem happend, maar ook zo dapper en stoer. De ene arts na de andere kwam bij haar langs, en allemaal probeerde ze haar last te verlichten. Onvermoeibaar kwamen ze steeds weer opnieuw voor nieuwe onderzoeken, voor pijnstilling, voor extra controles. Uiteindelijk is ze vroeg in de ochtend naar de intensive care gebracht. ‘Ik wil echt geen honderd worden hoor’ heb ik haar meermaals horen zeggen tijdens die ,voor haar, zo moeilijke nacht. Ik hoop dat ze haar pijn inmiddels hebben kunnen wegnemen.

Tijdens die nacht lagen mijn overbuurvrouw en ik af en toe wat te kletsen. Onze eigen pijn, en die van die oude dame, hielden ons wakker. Maar dat gaf niks, ons vooruitzicht was vele malen beter dan die van haar. En het heeft wel wat, mooie gesprekken tijdens een donkere nacht. Het deed me ook een beetje terug denken aan mijn eigen nachtdienstjaren.

Mooie gesprekken

Eenmaal thuis pakte ik, op het gemakje, mijn eigen zaterdagochtend routine weer op. Liep ik, zoals elke week, rond zeven uur naar de bakker en langs de groenteboer. Met een beurs en pijnlijk lijf, dat wel, maar het voelde ook zo fijn om weer gewoon te doen wat ik altijd doe. Ik ben eraan gehecht, zo vroeg op de zaterdag.

Wellicht een tikkie dramatisch, maar steeds als ik gezond mijn eigen bed uit stap, voelt dat als een cadeautje. Omdat ik ook zoveel ziek om me heen zie. Omdat ik zelf ook best wat ziek heb meegemaakt, gezond is niet vanzelfsprekend. Ik wordt gewoon blij van elke nieuwe dag. Mijn leven, met al zijn gekabbel en met al die lieve mensen erin, is allemachtig prachtig. Met en zonder niersteen 🙂

Miezerig steentje

De onverwachte dingen in het leven, ze staan zomaar ineens voor je deur. Gisterochtend zat ik blij op mijn fiets richting het werk, muziekje op mijn hoofd, niks aan het handje. Drie uur later lag ik in de ambulance richting het ziekenhuis.

Acute koliekachtige pijn lieten me voluit kronkelen op de vloer van ons kantoor. Ik wist zomaar ineens niet meer waar ik het zoeken moest. Hoe graag ik ook wilde, ik kon die overweldigende pijn gewoon niet de baas. Dus zat ik op handen en voeten verlichting te zoeken, tussen de bureau’s van mijn collega’s. Lekker ongemakkelijk, ook voor hun. Maar ze schoten wel meteen in de ‘zorg’ modus.

Dankzij die groep ontzettende lieve, doortastende meiden lag ik binnen no time aan een morfine infuus. de verlichting die dat geeft is enorm. (ik trakteer ze vrijdag op kroketten om het goed te maken :-)) Na heel veel uren op de eerste hulp en een lading pijnstilling bleek ik nierstenen te hebben. Een lieve arts en een schat van een zuster Jeanette omringden me de hele dag met hun goede zorgen. Zij genoten van een rustige patiënt( hun woorden) ik genoot van hun zorgliefde.

Onverwachte pijn

Die avond lag ik vanuit mijn ziekenhuisbed naar de zonsondergang te kijken. Best bizar, want hoe anders was mijn dag begonnen. In een vingerknip kan je leven op zijn kop staan. Gelukkig bleek een miezerig steentje de oorzaak te zijn, en is het niks ernstigs, dat was weer boffen. De rest van de nacht heb ik naar de sterren liggen kijken, heerlijk was dat. Slapen met pijn en onbekende kamergenoten is geen fijne combinatie, dus die mooie sterrenhemel was een fijne afleiding.

Nu hoef ik dat kreng alleen nog maar even uit te piessen 🙂

Bodypositivity

Ik las gister een post op linkedin, en hij blijft maar door mijn hoofd zingen. Waar ik alleen maar de kern las, van haar dappere en kwetsbare verhaal, lazen heel veel mensen blijkbaar hele andere dingen. De hoeveelheid negatieve reacties waren voor haar ongetwijfeld overweldigend.

Net als alle negatieve reacties, op de foto van Linda op haar eigen voorpagina. Gevoelsmatig vond half Nederland er iets van, en daar zat een hoop vreemds tussen, en een hoop onbegrijpelijks. Ik vond het alleen maar een mooie foto. De verhalen dat ze zichzelf te dik vond, heb ik ook gelezen. Toen ik de foto zag dacht ik alleen maar: ‘niks mis mee, prachtige bikinifoto’. Twee mensen die beide hun innerlijke en uiterlijke kwetsbaarheid posten op social media, en een golf aan reacties ontketenen.

Kritisch

Toen ik jong was, lagen we topless te zonnen. Daar was niks mis mee, de meeste jonge meiden deden dat. We schaamden ons toen veel minder voor onze lijven, zo voelt het wel tenminste. Ik doe het nog steeds weleens, op een stil plekje, maar gebruikelijk is het niet meer. Mijn lijf is allang geen twintig meer, ik verstop het dus maar liever. Ik vind het truttig van mezelf, en toch doe ik het.

Blijkbaar ben ik er net zo gevoelig voor, want ik ben eenenvijftig inmiddels.

Laat staan hoe het voor dat jonge spul is. Die zitten tegenwoordig volop aan de #botox, en laten ook aan hun prachtige jonge gezonde lijven sleutelen. De reclames met fitnessprogramma’s en HET dieet om van die extra kilo’s af te komen, vliegen je om de oren. Het is een constant streven naar perfectie, maar naar welke perfectie eigenlijk? De gephotoshopte foto’s op social media? Ik vind het soms al lastig om dat naast me neer te leggen, laat staan als je nog jong en onzeker bent. We zijn altijd maar zo kritisch op onszelf. Geen wonder dat je dan wat wiebelig en onzeker wordt.

Als ik in mijn blootje voor de spiegel sta, zie ik ook gerust dat er best een kilo of vijf af mag. Om vervolgens weer gezellig een flesje rood open te trekken en er een toastje dubbelgeroomde brie naast te zetten. Ik ben blijkbaar teveel een levensgenieter, om op zo’n moment aan een worteltje te knagen. Dat er mensen zijn die daar iets van vinden zijn er ongetwijfeld ook, het zij zo.

Dat bracht me trouwens wel op een idee, op die heerlijke relaxte zondagmiddag 🙂

Proost!

Bijna….

We mogen weer, bijna. Op zwerftocht. Nieuwe avonturen beleven en mooie herinneringen verzamelen. Zoals we wel vaker doen, alleen nu wat langer. Het zorgt altijd weer voor een totaal andere dynamiek in huis. We maken ons op voor een maand in een ander deel van de wereld, en dat is altijd best spannend. Ik ben een huismus namelijk, thuis is vertrouwd en bekend, thuis is lekker. Maar ik vind het ook altijd zalig om me onder te dompelen in nieuw en anders, het is als een soort mini-ontdekkingstocht naar jezelf. Want al die nieuwe mensen en die andere omgeving haalt je uit je comfortzone. Het is ook altijd een verrijking.

Naast het klaarleggen van de paar handige dingen die mee moeten zoals schone kleren en wat boodschappen voor de eerste dagen, moet ook ons busje weer worden omgetoverd tot volledig ingerichte camper. In ons geval betekend dat alleen maar dat we ons bed op moeten maken. We zorgen dat de gasflessen gevuld zijn en dat de ruimte onder ons bed en alle hoeken en gaten nagelopen moeten worden. Want ook al is ons busje misschien niet groot, we vinden altijd onverwacht weer van alles.

camperbusje

De liefste waagt de sprong, dapper als hij is, en komt al snel tot de conclusie dat ik de verzamelaar ben van ons tweeën. Na een uur stapt hij uit ons camperbusje met geel gearceerde routekaartjes, een lekkende pen, dat boek dat ik kwijt was, een vergeten polaroidfoto van ons tweeën terwijl we de slappe lach hebben, volledig uitgedroogde handywipes en volgens hem’ 27 aangebroken keukenrollen’. Ik schiet in de lach. Zo’n keukenrol, je verwacht het niet maar ze zijn waanzinnig praktisch, voor van alles. Dus gebruik ik ze te pas en te onpas, maar klaarblijkelijk wel steeds een andere.

Een goed uur later zijn we klaar, en staat ons schatje glimmend na een goede wasbeurt klaar om met ons mee te reizen. Nog even geduld. Klaar voor een maand op ontdekkingsreis door een gebied van soms ruige, maar altijd wonderschone natuur. Waar we wellicht kunnen wildkamperen, ons onder kunnen dompelen in overweldigende schoonheid, en waar we weer echte stilte gaan ervaren. Ik kan niet wachten.

Alle kleine beetjes

Met een druk op de knop, is de hele wereld binnen handbereik. Maar door al die toegankelijkheid, worden we zo ongeveer doodgegooid. Met elke mening van ongeveer iedereen, over ongeveer iedereen. Luchthartig iets roepen lukt niet meer, het blijft uit ten treure rondgaan op het web. En ik wordt er oprecht doodmoe van. Elke dag geconfronteerd worden met mensen, die een ander probeer te overtuigen van hun gelijk. Social media, krantenberichten, een nimmer eindigend vicieus cirkeltje.Onze verdraagzaamheid verdwijnt.

Want blijkbaar overtuig je zo iemand die overtuigd is van zijn eigen gelijk. Drammen en herhalen.

Verdraagzaamheid

Ik zei het al eerder, maar zo voel ik het oprecht. We luisteren niet meer naar elkaar, we zijn alleen nog maar verbolgen. In een constante staat van verontwaardiging, over ongeveer alles. Dag na dag kauwen we alles nog eens uit en door, wordt het nog maar eens opgedrongen, of je wil of niet. Negativiteit in het kwadraat.

Vanmorgen vroeg zat ik op de fiets naar mijn werk, ochtendzonnetje op mijn bol, muziekje op mijn oren. Richting het stoplicht, gaf ik een auto voorrang, die moest afslaan. Ik glimlachte een big smile toen ze me voorbij reed, ik kreeg een stralende terug. Positiviteit leid soms tot heel veel prachtigs. De rest van de weg kreeg iedereen die ik tegen kwam dezelfde stralende glimlach, en onveranderlijk kreeg ik een glimlach terug, echt van iedereen.

De wereld verwordt tot een chagrijnig stuk vreten, met de dag intoleranter en akeliger, en toenemend agressief naar elkaar. Om niks, om alles. Zoeken we de vrijheid om onszelf te zijn, door herhaaldelijk te ageren tegen anderen? Is het onze eigen onzekerheid of ontevredenheid die we projecteren op anderen, en eigenen we onszelf daarom het recht toe om anderen pijn te doen, op welke manier dan ook? Vinden we onze gekwetstheid of ongemak, een vrijbrief voor ongeveer alles? Wijzen we af, wat we niet begrijpen?

Dat kleine beetje van vanmorgen, ik deel het ruimhartig. Het is mijn oprechte bijdrage aan wat meer positiviteit op deze wereld, wat meer tevredenheid, wat meer tolerantie. Elke druppel helpt, elke glimlach.

Dusse…..glimlachje iemand? Hij is volledig gratis!

Voorpret

Een van de leukste dingen van op vakantie gaan, is toch wel de voorpret. Ik hoor je denken ‘dat is een beetje raar Cynt’. Maar ik vind het serieus waar een belangrijk onderdeel. Die vakantie ‘an sich’ duurt tenslotte maar even, door die voorpret smeer ik hem heerlijk uit.

Tijdens de herfst beginnen we alvast met voorproeven, welke kant gaan we op volgend jaar. Dat zijn de speldenprikjes waarbij ik alvast wat kan wegdromen, op een druilige dag onder mijn dekentje, kop thee bij de hand.

Naarmate de winter vordert, vorderen ook onze vakantieplannen. Er is maar weinig dat we echt plannen. We kiezen de richting die we op willen en soms rolt daar nog een mooie route uit, die we zouden willen rijden. De campings die we aan doen, dat gaat volledig op de bonnefooi, onderweg vinden we altijd wel een fijn plekje. Die paar genietplekjes uitgezonderd. Sommige fijne campings doen we, als we in de buurt zijn, altijd even aan.

Tijdens de afgelopen maanden was dat anders, die voorpret hebben we maar opzij geschoven. Want in een wereld vol onzekerheden, kan je maar beter je verwachtingen temperen, dat doe ik wel tenminste. Gevalletje omdenken in mijn geval, ik ging me heerlijk onderdompelen in de herinneringen. Scrollend door onze vakantiefoto’s was ik weer even daar, op die fijne plekjes. Samen met de liefste, in ons schatje, rijdend langs heel veel natuurschoon. Intens tevreden met de geneugten des levens. Wat in ons geval een fijn muziekje, een verse baguette en elkaars gezelschap betekend.

Vakantie

Sinds we ons buscampertje kochten, een jaar of vier geleden, hebben we er al zoveel mooie avonturen mee beleefd. Klein stukje rijden, een fijn plekje zoeken, beetje in de zon relaxen. Geen spetterende uithoeken bezocht, maar wel ontzettend veel prachtige plekken gezien.

In september proberen we nog even te gaan, als het nog kan en de wereld niet weer op slot moet. Heel voorzichtig zijn we alvast aan de voorpret begonnen, je weet maar nooit tenslotte.

Eeuwige verbouwing, de kers

Mijn enthousiasme, het is een zegen en een vloek. Want ik mis soms een beetje dat gen dat inziet dat niet alles kan wat ik in mijn hoofd heb. Tikkie onnozel soms.

Ik denk weleens dat ik daarom met een man ben getrouwd, die soms voor mij het onmogelijke mogelijk maakt. Heerlijk is dat. Wat zijn ogen zien, maken zijn handen. En dat wordt hij ook weleens gruwelijk zat natuurlijk, maar dat is een andere discussie.

Zelf klussen

Afgelopen week had ik een verrassing bedacht. Als kers op de taart, voor die handige vent van mij. Leuk, dacht ik. Want na heel veel jaren dromen en klussen aan ons huis, begint dat paleis eindelijk voltooid te raken. Die enorme tuin was ons laatste project. En ook al hebben we het echt allemaal samen gedaan, het uitdenken stond ook op zijn lijstje. Geen sinecure, je eigen huis verbouwen, je kan het maar één keer volledig verkloten zeg maar.

Had ik iets eenvoudigs bedacht? Nee natuurlijk niet want ik wilde een echt geweldig mooie picknicktafel in de tuin. Hoe ik dat enorme ding onze tuin in krijg, daar had ik verder niet over na gedacht. Kwam vast goed, dacht ik bij mezelf. Onnozel, daar heb je hem weer.

Dat die gedachte een lichtelijke misvatting was, tja, dat hadden jullie inmiddels vast begrepen. De verassing was compleet, dat wel. En hij staat geweldig, dat ook. Met dank aan de meneer die hem aan ons verkocht, en heel veel lieve, sterke buurmannen. Want het was wel een dingetje, om dat loodzware houten apparaat door onze ietwat ‘pittoreske’ poort te vervoeren.

We vierden dit weekeind, met heel veel koude biertjes aan die waanzinnig mooie stoere tafel, dat die verbouwing officieel ten einde is. De afgelopen negen jaar zijn er ontelbaar veel containers puin afgevoerd. Van boven naar beneden is nu bijna alles in ons huis vernieuwd. We hebben gevloekt, gejankt en bij tijd en wijle gedacht waarom we dit oude onooglijke hok gekocht hebben.

Vanmiddag lag ik in mijn hangmat om me heen te kijken en ineens wist ik weer waarom we dit huis gekozen hebben:-)

Zo vaak als mogelijk

Zodra het een weer een beetje fijn is, gaan we erop uit. Het liefst elk weekend. De lange weekeinden zijn dan een soort bonus, want dan kunnen we iets langer weg. Pasen, Pinkster, Hemelvaart, ons busje staat dan trappelend van ongeduld voor de deur. Met een gevuld koelkastje, en de noodzakelijke flesjes wijn, vliegen we er na het werk meteen vandoor. Nederland kent zoveel mooie plekjes.

Dat pinksterweekeind zag het weer er niet heel spectaculair goed uit, maar we gingen toch, de zin won het van de weersvoorspellingen. We kwamen uit bij camping Veerhof, klein maar heel erg fijn. Eenvoud en schoonheid. Het sanitair is wat verouderd, maar voor een paar dagen is het prima te doen. Het natuurkampeerterrein is schitterend, en we kregen echt een geweldig plekje toebedeeld. Helemaal aan het einde van de camping, met vrij uitzicht rondom.

Prachtig uitzicht vanaf onze kampeerplek!

Houtkacheltje

De eerste dagen waren zalig, prachtige zonsop- en ondergangen, en een leuke omgeving om te fietsen, dus we vermaakten ons opperbest. Tot die zondag, toen sloeg het weer dramatisch om. Wind en regen hadden vrij spel, juist omdat we zo lekker open stonden. Eigenlijk zouden we die dag een fluisterbootje huren, maar dat hebben we maar gelaten.

De campingeigenaren zijn van het doorgewinterde soort, en niet voor één gat te vangen. Als oplossing voor dat, soms onvoorspelbare, Nederlandse weer, verhuren ze houtkacheltjes. En die vonden gretig aftrek bij alle andere campinggasten.

Stiekem houden we wel van een beetje afzien Het filmpje dat we die middag gemaakt hebben, met dat vieze weer, vinden we nog steeds hilarisch. Ingesnoerd in onze warme vesten, met een wijntje bij die houtkachel, hebben we de slappe lach om helemaal niks. Elke dag vlekkeloos wordt toch ook snel saai tenslotte 🙂 Met die een paar flesjes wijn, fenomenale uitzichten en dat heerlijke kacheltje, werd het een memorabel kampeerweekeind.

Onze zin om weer op avontuur te gaan moeten we nog even beteugelen maar ergens de komende weken gaan we voor ons eerste kampeerweekeind. Desnoods weer met een houtkacheltje!

Oh lala, le pèage

‘Frankrijk is fantastisch, er zouden alleen geen fransen moeten wonen’ zei mijn vader altijd. Als ik toch een euro kreeg voor elke keer dat hij dat hardop zei, had ik nu een heerlijk gevulde bankrekening gehad. Maar elk jaar ging hij weer, minstens een week of tien.

Liefde voor Spanje

Wij sloegen Frankrijk het liefste over, Spanje was onze grote liefde. Dat enorme land was een noodzakelijk kwaad, waar je nou eenmaal doorheen moest om naar Spanje te komen. Tot we een aantal jaar geleden volledig van gedachten veranderden.

Eindelijk op zwerftocht

We hadden ons busje net gekocht en hadden dat jaar een maand vakantie genomen. We zouden een zwerftocht gaan maken, op de bonnefooi, gewoon zien waar we terecht zouden komen. En in alle eerlijkheid, de diversiteit aan franse natuur trok onweerstaanbaar. Ruige alpen, zee en strand, de Provence, de Ardèche. Teveel om op te noemen, en wij wilden het zien en het liefste allemaal.

Frankrijk

Het werd een fantastische vakantie en ik sloot de fransen ruimhartig in mijn hart. Alleen die tolpoortjes, Mama Mia, die tolpoortjes. Oprecht paniekaanvallen krijg ik ervan. Zodra ik dat bord langs de kant van de weg zie, dat er een pèage aankomt beginnen mijn handen zweterig te worden. Nerveus hou ik mijn pasje paraat en speur ik naar de snelste rij. Kansloos natuurlijk, wij belanden steevast in de langzaamste. De mensen voor ons willen altijd met kleingeld betalen, of snappen het niet, of gebruiken ongeldige pasjes. Als het niet om te janken zou zijn, zou ik elke keer van het lachen in mijn broek piesen.

Mon dieu!

Slagbomen die naar beneden komen tussen de frames van onze fietsen, die achterop de auto staan. Rijen die bij nader inzien toch geen rijen, zijn zodat je moet invoegen en niemand je ruimte geeft. Rode kruizen en ellende in het kwadraat. Het overkomt ons steeds weer. Meerder jaren probeerden we zo’n tolbadge, dan zouden we snel door kunnen rijden. Maar zeer regelmatig deed de sensor gewoon niks en stonden we verloren voor die kloterige tolpoortjes die niet open wilden.

Frankrijk, tu est mon amour, avec tout mon coeur. Maar die tolpoortjes, on peut me les voler 🙂

Altijd opvallend

Mijn oma was groot, op hun trouwfoto steekt ze dan ook boven mijn opa uit. In die tijd was in het wit trouwen niet gebruikelijk, oma stond dan ook heel statig en trots rechtop te stralen met een bontje om haar schouders.

Naast mijn dikke bos krullen, gaf oma ook haar lengte aan mij door. Nu zijn lange vrouwen in Nederland nogal gewoon, maar in het buitenland was ik soms een echte bezienswaardigheid. Zoals één van de ‘mijn’ meelezende dames al opmerkte,’ in Italië zijn de meeste mannen niet zo groot‘. Met mijn blonde lokken viel ik nogal in het oog tijdens mijn puberjaren, soms tot verdriet van mijn ouders.

Passende kleding was best een uitdaging, getailleerde kleding met name. De taille van mijn gezellige truitjes zat altijd op een lachwekkende plek, richting mijn boezem. Van enkellange jurken kon ik alleen maar dromen, die waren steevast te kort. Leuke schoenen of hippe setjes, allemaal niet voor Cynt weggelegd. Vroeger tenminste, want tegenwoordig is het al vele malen beter hoor.

Lang

Maar kort en goed, het is voornamelijk cosmetisch, want wie is er nou echt altijd 100% tevreden met zichzelf. Langzaam maar zeker leer ik liever te zijn voor mezelf en dat het zoveel jaar heeft geduurd is eigenlijk belachelijk.

Als ik een rondje ga hardlopen, zou ik wensen dat ik een elegante hinde ben. Ik ben me dan extra bewust van dat lange lijf. Toch ga ik. Heel vroeg in de ochtend, dat wel, maar ik doe het. Zoals iemand laatst tegen me zei: ‘ik zit in een rolstoel en zou wensen dat ik ook weer lang kon zijn en rechtop kon staan. Fier en trots’. Heel begrijpelijk en dat zette mij weer even met beide voeten op de grond ten aanzien van mijn eigen geneuzel.

Dus leer ik steeds beter te doen wat goed voelt voor mij, met mijn hele grote, lange lijf. Want door die lengte is er lekker veel om van te houden (of om je mateloos aan te irriteren)

Ik zeg win-win, wat jij 🙂