Ik was nooit zo dol op reizen. Net als we een hele poos geen toilet tegen kwamen, moest ik altijd plassen. Zo voelde het tenminste. De auto was heet, de reis was lang en die drukte op de weg, ik was er niet dol op. Opgesloten tussen al dat voorbij razende verkeer, zat ik met geknepen billen tot aan onze eindbestemming.

Dat er twee kleine moppies op de achterbank zaten, hielp vanzelfsprekend ook niet. Die zaten een groot deel van de reis te slapen hoor, wij hebben makkelijke kinderen. Als ze het zat werden, zochten we gewoon een fijne stop of een camping op. Maar toch vond ik het altijd een opluchting, als we heelhuids op de plaats van bestemming aan kwamen. Voor mij begon de vakantie echt niet op het moment dat we de auto instapten, die begon als we eruit stapten.

Drukke wegen

Hoe fijn was het toen we eenmaal ons buscampertje hadden gekocht. Want dat reizen van ons werd zo anders. Ineens was dat onderweg zijn eenvoudig, voelde het vooral relaxed. We hadden geen einddoel meer, op de bonnefooi deden we maar wat en we vonden de prachtigste plekjes. Gewoon, per toeval. Mijn vakantie begon ineens al, als we in de auto stapten.

Niks geen drukke, volle wegen meer of razende auto’s om me heen, we reden alleen maar langs pittoreske weggetjes of adembenemende dorpjes. En vooral in Frankrijk vonden we de ene na de andere parel, volkomen onverwacht. Ineens begreep ik waarom Frankrijk echt nooit verveeld. Al die verschillende natuur is fantastisch, en er is nog zoveel te zien. Dus verheug ik me vooral heel erg, op alles wat we nog gaan ontdekken de komende jaren.

Nog een mooie tip? Wij houden ons aanbevolen!

Soms is er maar weinig voor nodig om me terug te brengen naar dierbare herinneringen. Een geur of een sensatie. Gisteravond stond ik met de buiten deur open af te wassen( wij hebben geen vaatwasser namelijk), vogeltjes floten dat het een lieve lust was en ineens was ik op de camping. Dat relaxte gevoel tijdens zo’n zwoele zomeravond, terwijl je in je korte broek nog even de afwas doet. Zalig toch?!

Wij hebben met onze meiden veel gekampeerd, net zoals we dat vroeger met onze ouders deden. Onze oudste was een maand of negen toen we voor het eerst gingen, naar een minicamping. En heel eerlijk, dat was best een uitdaging met een kleintje. Ongenadig heet was het die weken, en onze tent werd een broeikasje. We hadden haar bedje dus overdag in de schaduw onder de bomen staan. Van slapen kwam maar weinig, ze was te druk met om zich heen kijken.

Heerlijk een tent!

Maar onze meiden genoten, ook al was er soms heus wel wat te mopperen. Door de mistral leek het die ene keer net herfst toen we aan de franse kust stonden, gelukkig maakte het zwembad een hoop goed. Knus in hun tentje hoorden we ze vaak nog giechelen ’s avonds laat. Wij gluurden altijd nog even naar binnen als het eindelijk stil was, twee van die bruinverbrande koppies, volledig total loss en diep in slaap. Er is weinig meer vertederend dan dat.

Elke dag hadden we onze ritueeltjes. Na het douchen even ‘smoetsen’ met aftersun op ons grote bed, siësta in de schaduw als ze moe waren van het spelen of van het zwemmen. En vooral in Spanje was het douchen favoriet, dan stonden ze onder een strakblauwe hemel onder die warme straal zich suf te genieten. Douchen in de open lucht, wat een belevenis, dat verveelde nooit. Met hun eigen toilettas vol lekkere sopjes en shampootjes konden ze uren tutten.

Zelfs als het eens regende, zaten ze heerlijk te spelen, met op de achtergrond knus het getik op dat tentdoek. Het is dan echt heerlijk een tent. En een dagje rust zonder die hete zon was soms ook zalig. We hebben weleens een ander soort vakantie gevierd, op een resort. Best leuk hoor, echt, maar het voelde toch wat beperkt qua ruimte. En zo’n hotelkamer, tsja. Voor mij gaat er echt niets boven de ruimte en de vrijheid van die oneindige natuur om je heen. De hele dag maar een beetje aanklooien, zonder op de klok te hoeven kijken.

Had ik al gezegd dat we enorm uitkijken naar ons volgende Frankrijk avontuur? Heel, heel, heel even nog. We hopen dat we dan nog mogen ….

We mogen weer, bijna. Op zwerftocht. Nieuwe avonturen beleven en mooie herinneringen verzamelen. Zoals we wel vaker doen, alleen nu wat langer. Het zorgt altijd weer voor een totaal andere dynamiek in huis. We maken ons op voor een maand in een ander deel van de wereld, en dat is altijd best spannend. Ik ben een huismus namelijk, thuis is vertrouwd en bekend, thuis is lekker. Maar ik vind het ook altijd zalig om me onder te dompelen in nieuw en anders, het is als een soort mini-ontdekkingstocht naar jezelf. Want al die nieuwe mensen en die andere omgeving haalt je uit je comfortzone. Het is ook altijd een verrijking.

Naast het klaarleggen van de paar handige dingen die mee moeten zoals schone kleren en wat boodschappen voor de eerste dagen, moet ook ons busje weer worden omgetoverd tot volledig ingerichte camper. In ons geval betekend dat alleen maar dat we ons bed op moeten maken. We zorgen dat de gasflessen gevuld zijn en dat de ruimte onder ons bed en alle hoeken en gaten nagelopen moeten worden. Want ook al is ons busje misschien niet groot, we vinden altijd onverwacht weer van alles.

camperbusje

De liefste waagt de sprong, dapper als hij is, en komt al snel tot de conclusie dat ik de verzamelaar ben van ons tweeën. Na een uur stapt hij uit ons camperbusje met geel gearceerde routekaartjes, een lekkende pen, dat boek dat ik kwijt was, een vergeten polaroidfoto van ons tweeën terwijl we de slappe lach hebben, volledig uitgedroogde handywipes en volgens hem’ 27 aangebroken keukenrollen’. Ik schiet in de lach. Zo’n keukenrol, je verwacht het niet maar ze zijn waanzinnig praktisch, voor van alles. Dus gebruik ik ze te pas en te onpas, maar klaarblijkelijk wel steeds een andere.

Een goed uur later zijn we klaar, en staat ons schatje glimmend na een goede wasbeurt klaar om met ons mee te reizen. Nog even geduld. Klaar voor een maand op ontdekkingsreis door een gebied van soms ruige, maar altijd wonderschone natuur. Waar we wellicht kunnen wildkamperen, ons onder kunnen dompelen in overweldigende schoonheid, en waar we weer echte stilte gaan ervaren. Ik kan niet wachten.

Een van de leukste dingen van op vakantie gaan, is toch wel de voorpret. Ik hoor je denken ‘dat is een beetje raar Cynt’. Maar ik vind het serieus waar een belangrijk onderdeel. Die vakantie ‘an sich’ duurt tenslotte maar even, door die voorpret smeer ik hem heerlijk uit.

Tijdens de herfst beginnen we alvast met voorproeven, welke kant gaan we op volgend jaar. Dat zijn de speldenprikjes waarbij ik alvast wat kan wegdromen, op een druilige dag onder mijn dekentje, kop thee bij de hand.

Naarmate de winter vordert, vorderen ook onze vakantieplannen. Er is maar weinig dat we echt plannen. We kiezen de richting die we op willen en soms rolt daar nog een mooie route uit, die we zouden willen rijden. De campings die we aan doen, dat gaat volledig op de bonnefooi, onderweg vinden we altijd wel een fijn plekje. Die paar genietplekjes uitgezonderd. Sommige fijne campings doen we, als we in de buurt zijn, altijd even aan.

Tijdens de afgelopen maanden was dat anders, die voorpret hebben we maar opzij geschoven. Want in een wereld vol onzekerheden, kan je maar beter je verwachtingen temperen, dat doe ik wel tenminste. Gevalletje omdenken in mijn geval, ik ging me heerlijk onderdompelen in de herinneringen. Scrollend door onze vakantiefoto’s was ik weer even daar, op die fijne plekjes. Samen met de liefste, in ons schatje, rijdend langs heel veel natuurschoon. Intens tevreden met de geneugten des levens. Wat in ons geval een fijn muziekje, een verse baguette en elkaars gezelschap betekend.

Vakantie

Sinds we ons buscampertje kochten, een jaar of vier geleden, hebben we er al zoveel mooie avonturen mee beleefd. Klein stukje rijden, een fijn plekje zoeken, beetje in de zon relaxen. Geen spetterende uithoeken bezocht, maar wel ontzettend veel prachtige plekken gezien.

In september proberen we nog even te gaan, als het nog kan en de wereld niet weer op slot moet. Heel voorzichtig zijn we alvast aan de voorpret begonnen, je weet maar nooit tenslotte.