Er zijn dagen dat ik ’s morgens naar mijn werk moet, maar eigenlijk niets liever zou willen dan een beetje tutten in huis. Dan heb ik tijdens dat opstaan al zo’n heerlijk relaxed ‘ik blijf vandaag binnen’ gevoel. En dan baal ik oprecht dat ik weer van alles moet. Dat duurt meestal een minuut of vijf, want ik ben dol op mijn werk. Maar het is vaak wel een teken dat ik ergens wat vrije uren in moet plannen.

De kranten staan momenteel vol met discussies over die voltijdbonus en moeders die meer moeten gaan werken. Ik heb zelf altijd een baan ‘buiten de deur’ gehad, ook toen onze kinderen klein waren. Dat is het grote voordeel van die onregelmatige diensten, wij hadden nooit oppas nodig. Werken was bij ons dus nooit gedoe met wegbrengen naar de oppas, wie kan welke dag wat en wie neemt deze keer vrij omdat een van de kinderen ziek is. Een van ons tweetjes was altijd thuis.

salaris

Ik vind en vond mijn eigen financiële onafhankelijkheid belangrijk. Om dat eigen salaris te verdienen, zonder op mijn echtgenoot te hoeven leunen. Mijn beroepsleven is net zo belangrijk als die van hem. Ik had ook ergens voor geleerd en daar wilde ik mee verder, die kinderen kregen we tenslotte ook samen. Dat ‘op eigen benen staan’ past bij me, het is wie ik ben. Daarbij zag ik het al veel te vaak mis gaan, bij stellen die uit elkaar gingen waarbij de thuisblijver met lege handen achterbleef.

Het is niet voor iedereen weggelegd, dat weet ik heus. Maar ik heb er voor gevochten, voor die eigenheid, om vooral ‘ik’ te zijn. Ik leun niet graag, nergens voor, en zeker niet voor geld. Als je iets wil moet je zelf zorgen dat het binnen je bereik komt. Dat lukt niet door je hand op te houden en ook niet door het door een ander te laten verdienen.

Dat die carrière niet vanzelf ontstond is logisch, dat heeft bloed zweet en tranen gekost. En er waren dagen zat waarop ik het allemaal even niet meer zag zitten. Weken achtereen soms. Maar ik ben oprecht dol op de baan die ik nu vervul, blij met de ontwikkeling die ik doormaakte en razend trots op alles wat ik bereikt heb.

En er is echt nog plenty tijd over om van mijn leven te genieten.

Het is nog vroeg als ik de deur uitstap. Het zonnetje is bleek, zoals altijd in de herfst, en de wind laat mijn lange blonde lokken om mijn hoofd waaien. Ik ben dol op dit weer. Ik laat de wind me omringen en omhelzen, het is als gezelschap op een stille ochtend zoals deze.

Mijn favoriete lijstje zingt me toe, sommige nummers zijn voor eeuwig zalig en nooit saai. Onderweg kijk ik uitgebreid om me heen, ook al kan ik deze weg wel dromen. Sommige uitzichten vervelen niet. Nooit. Net als fijne muziek en mijn favoriete snoepje, dat verveeld ook nooit 🙂

Terwijl ik die laatste hoek omsla weet ik al wat ik aan ga treffen. Het slaapkamerraam staat al wijd open, en aan de eettafel achter in de woonkamer zie ik twee mensen zitten. Als ik door de poort de achtertuin in stap kijkt een van de twee op. Mijn vader grijnst en steekt zijn hand op, mijn moeder blijft onverstoorbaar haar kruiswoordpuzzel maken.

Heel vaak al stapte ik hun tuin in op zondagochtend, en al heel vaak zag ik dit tafereel dan voor me. Ontelbare keren. Vandaag voel ik een steek van binnen, omdat ik weet dat dit beeld ooit zal veranderen. Het beangstigd me. Ook al zijn ze er zelf heel realistisch in, ze voelen heus ook zelf dat die ouderdom hun omringd.

Foto

Ik discussier met mijn vader over de politiek en het wereldnieuws, vertel hun over de belevenissen van afgelopen week uit ons leven en uit die van de mensen om ons heen. Mijn vader ziet op tegen de winter, het vele donker. Lange dagen en minder buiten kunnen zijn. Samen fietsen ze heel Noord-Holland in de rondte maar mijn vader kan ook uren wandelen in zijn uppie, net zoals ik dat graag doe. We hebben het over Frankrijk, en ze genieten. Zoveel herinneringen worden opnieuw beleefd door er samen over te praten.

Na een paar uur neem ik weer afscheid, zij vervolgen hun zondagochtend. Samen. Ik wandel weer terug naar huis. Het is reterijk, die twee samen aan de achtertafel van hun huis, en in gedachte maak ik een foto. Ik hoop nog heel lang mentale foto’s te kunnen nemen van die twee.

Het is prachtig om overwinningen te delen en dat doe ik dan ook vol enthousiasme. Toch zit het me geregeld tegen. Maar toen ik de stukjes over mijn tegenslag weer eens terug las, bleek ik toch voornamelijk oude teleurstellingen verpakt in een ’en daarna stond ik weer op’ jasje te delen.

Die zijn minder erg als je eindigt met die positieve noot 🙂

Ooit worstelde ik me door akelige reorganisaties, ik kreeg nooit iets in mijn schoot geworpen en heb vaak moeten vechten voor wat ik wilde. Opgeven heb ik nooit goed gekund. Ook als stoppen veel beter voor me was bleef ik toch hardnekkig doorzetten. Mijn hart werd meermaals gebroken. Door liefdes die niet van mij hielden of doordat ik mijn vertrouwen schonk aan hen die het niet verdienden. Ik ben te vaak vergevingsgezind geweest. Sommige lessen leer ik maar moeizaam, ik ben zachter dan goed voor me is.

En dan die recente teleurstelling. Eentje die me na aan het hart ligt.

Ik stuurde mijn boek naar #nbdbiblion. Selfpubber zijn betekend ‘zelf je boek aan de man brengen’. En ik kreeg een absolute afwijzing.

‘We nemen uw boek niet in behandeling, we verwachten dat er geen interesse voor is’

Het voelde als een persoonlijke tik op de vingers en die deed zeer.

Wat had ik verwacht? Een rode loper? Maar dat ze hem niet eens wilden lezen deed echt pijn. Het voelde als een ‘je bent niet goed genoeg’. Mijn onzekerheid was ineens weer skyhigh, mijn droom aan gruzels. Die droom van mij om in de bieb te liggen. Gelezen te worden.

Goed genoeg

We krijgen allemaal te maken met de zorg, of we willen of niet.

De zorg voor jezelf als het even niet goed lukt, de #zorg voor je ouders die op leeftijd raken of die buurman met #dementie waar je naar om kijkt. Voor een kwetsbaar #kind waar je midden in de nacht van wakker ligt.

Ik hoopte zo dat mijn verhalen anderen zouden mogen inspireren. Dat mijn stukjes meerdere mensen troost mochten bieden of iets van houvast. Veel meer mensen. Maar ik moet ook realistisch zijn.

Die lange adem moest ik opnieuw zoeken. Want jezelf verkopen, ik vind er oprecht geen fluit aan 🙂 `Het is keihard werken. En natuurlijk wil niet iedereen mijn boek lezen. Vanzelfsprekend niet. Ik ben gewoon verwend door alle prachtige recensies die ik al mocht ontvangen. Verwend doordat heel veel wel lukte de afgelopen maanden. Ontzettend veel.

Dus liet ik mezelf teleurgesteld zijn.

Na een paar minuten kreeg ik nog een mail. Echt. Van een dame waar ik mooie lessen van mocht leren, toen het een paar jaar geleden niet zo lekker met mij ging. Zij mailde me over mijn bundel.

‘Leuk dat je het schrijven door gezet hebt, je hebt er echt aanleg voor’

Hoe bijzonder was dat, precies op dat moment. Geen toeval toch?

Voor mij was het een boodschap. Een reminder aan die enorme weg die ik heb afgelegd, en hoeveel ik al heb overwonnen. Ik heb de afgelopen jaren een nieuwe versie van mezelf gecreëerd.

Het is ook al prachtig om één iemand te raken, dat hoeven er echt geen honderd te zijn om tevredenheid te voelen over wat je doet.

Eén tegelijk is mooi zat.

Dank aan het universum, voor alle prachtige lessen die het me steeds weer leert 😉

Nog maar pas geleden verloor iemand uit mijn dagelijks leven twee mensen die hem heel dierbaar waren. Binnen een paar weken. Je kan er niet bij met je gedachten, hoe heftig dat verlies moet zijn. Diep en intens, een allesverslindend verdriet. Hoe sta je elke dag op, zorg je voor jezelf terwijl je volgens mij niets anders wil dan je verstoppen onder die veilige dekens om je verdriet de ruimte te geven.

Ik kan me godzijdank niet voorstellen hoe dat moet zijn maar mijn hart verkrampt bij de gedachte.

Hoe surreëel moet het zijn als je de volgende dag wakker wordt en het blijkt dat de wereld gewoon doordraait. Terwijl de jouwe met een schok stilstaat. Dat je eigenlijk niets anders wil dan de tijd terugdraaien. Hoe bruut en rauw is dat dagelijks bestaan geworden.

Onnozele televisieseries, geroddel in de supermarkt en getrut over de politiek of het weer. Dat alles is er nog gewoon terwijl het liefste wat je had van je is weggenomen. In een vingerknip uit het leven gerukt.

Ik voel die wanhoop van dat nooit meer, het hartverscheurende van die definitieve stilte, bijna onder mijn vingertoppen.

Elke dag sta ik daarom even stil, tijdens de eenzaamheid van mijn vroege ochtend. Terwijl de zon weer wakker wordt en haar stralen vol overgave laat zien, of terwijl ik in de stromende regen gelukkig loop te zijn. Omdat er niks is wat ik aan dat verdriet kan doen, laat ik mijn wereld een kort moment ook even stilstaan.

Uit respect voor dat onmogelijke verlies.